Gundlapall Rajendraprasad

  దార్లు పిలుస్తుంటే— దిక్కులు చూపుతుంటే— మనసు మెల్లగా అడుగుతుంది, “ఏ దారి నాది?” అని॥ కొత్తదారి పడతవా— కలల కొసలు తాకుతావా? పాతదారి వీడుతావా— పాఠాల పునాదిని మరిచిపోతావా?॥ మంచిదారి వెదుకుతావా— మానవత్వం ముద్దాడుతావా? చెడ్డదారి వదులుతావా— చీకట్లు చెదరగొడతావా?॥ పూలదారి నడుస్తావా— సుగంధాలు ఆస్వాదిస్తావా? ముళ్ళదారి తొక్కుతావా— సహనం వహిస్తావా?॥ రాజబాట ఎంచుకుంటావా— నాయకత్వ నీడగా నిలుస్తావా? బంగారుబాట అనుసరిస్తావా— భవితను సుఖమయం చేసుకుంటావా?॥ దారులు ఎన్నో— దిశ ఒకటే కావాలి; మనసు మంచిదైతే— ప్రతి దారీ వెలుగే అవుతుంది॥ అడుగు నీవు వేస్తే— అది దారి అవుతుంది; నీతితో నడిస్తే— అది జీవిత గాథ అవుతుంది॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం. 

 నోరు జాగ్రత్త! వ్యర్థ ప్రసంగాలు చెయ్యవద్దు— వెలుగుల మాటలే వెలగాలి; మౌనంలో మెరుస్తున్న సత్యము మనసుల మధ్య మమతగా నిలవాలి॥ కూని రాగాలు తీయవద్దు— కళలో కాంతి కరిగిపోకూడదు; సత్యస్వరమే సుధగా పారాలి సంగతుల సోయగం నిలవాలి॥ దొంగ మాటలు చెప్పవద్దు— దారి తప్పించే దోపిడీ మాటలు; నిజం నిలబెట్టే నిబద్ధతతో నీతిగా సాగాలి అడుగులు॥ కల్లబొల్లి కబుర్లకు దిగవద్దు— కలుషిత గాథలు కరిగిపోవాలి; నిర్మలమైన నీతి కథలే నిలువెత్తు నడవడిక కావాలి॥ ఎచ్చుల మాటలు వదరవద్దు— ఎగసే అహంకార అగ్నిజ్వాలలు; సాధుస్వభావపు చల్లని గాలి సమతను సిరులా చిమ్మాలి॥ నోరు అదుపు తప్పవద్దు— నోటి నుంచి నూలుపోగు మాటలు; మనసుని మురిపించే మధురాలు మాటల్లో మల్లెలై విరియాలి॥ కాకి గోల చేయవద్దు— కలహాల కేకలు కరుగాలి; కోకిల గానంలా కమ్మదనం కంఠంలో కాంతిగా మిగలాలి॥ కుక్క అరుపులు కూయవద్దు— కుటిల స్వరాలు తగ్గిపోవాలి; కరుణ కిరణాల పలుకులతో కాలమే కవిత్వమై మారాలి॥ గాడిద గాండ్రింపులు చేయవద్దు— గాంభీర్య గళమే గౌరవం తెస్తుంది; గొప్పదనం గోలలో కాదు, గుణమున్న మాటల్లోనే గెలుపు ఉంటుంది॥ మాటలు మాణిక్యాలు అవ్వాలి— మనసుల మధ్య మధురం కావాలి; మాటలే మనుష్యుని ముద్ర కావాలి— మాటల్లోన...

 మాటల మంత్రము – భావాల మాధుర్యము వెలుగులు విరజిమ్మమంటారు— వెలుతురు విత్తనాలను వెదజల్లమంటారు; చీకటి చెరగాలంటే చిరు జ్ఞాన దీపాల్ని వెలిగించమంటారు॥ వెన్నెలజల్లు కురిపించమంటారు— వేదనల వేడి తగ్గించమంటారు; మనసు మైదానాల్లో మధుర స్వప్నాల్ని నాటమంటారు॥ చిరునవ్వులు చిందమంటారు— చిరు ఆనందాల్ని పంచమంటారు; వేదనల వర్షంలోనూ వేడుకల్ని సమకూర్చమంటారు॥ పువ్వులు పూయించమంటారు— పదాల తోటల్లో రంగులు చూపమంటారు; భావాల కొమ్మల్లో బంగారు కవితలు విరపూయించమంటారు॥ పరిమళాలు చల్లమంటారు— ప్రేమ గాలిలో పులకింతలు కలపమంటారు; మనసుల మడుల్లో మాధుర్యపు మల్లెలు నింపమంటారు॥ అందాలు చూపమంటారు— అక్షరాల్లో ఆత్మ సౌందర్యం ప్రతిఫలింపజేయమంటారు; చూపుల చెరువుల్లో చైతన్య చంద్రికను తేలియాడించమంటారు॥ ఆనందాలు అందించమంటారు— అనుభూతుల అంచుల్లో ఆహ్లాద తరంగాలు రేపమంటారు; జీవిత జలధిలో జీవన గీతాలు వినిపించమంటారు॥ కవితలు అల్లమంటారు— కాలపు కడలిలో కవన కెరటాలు లేవదీయమంటారు; అక్షరాల ఆభరణాలతో అంతరంగాలను అలంకరించమంటారు॥ మనసులు దోచమంటారు— మాటల మంత్రంతో మానవ హృదయాలు గెలువమంటారు; ప్రేమ పరిమళంతో ప్రపంచాన్ని పూలవనంగా మార్చమంటారు॥ ఇలా అంటారు అందరూ— కాని కవి గుం...

 కవన తృష్ణ కవనవీధిలో తిరగాలని ఉన్నది— కలల కాంతుల వెంట కదలాలని ఉన్నది; అక్షరాల అడుగుజాడల్లో అంతరంగ స్వరాలు వినిపించాలని ఉన్నది॥ కవనరాజ్యము ఏలాలని ఉన్నది— భావాల సింహాసనం అధిరోహించి; పదాల పుష్పాలతో పండుగ చేస్తూ ప్రపంచాన్ని పరిమళింపజేయాలని ఉన్నది॥ కవనసృష్టిని చేయాలని ఉన్నది— కల్పనకు రెక్కలు కట్టి ఎగరాలని; మౌనంలో మోగే సంగీతాన్ని మాటలలో మలచాలని ఉన్నది॥ కవనకడలిలో ఈదాలని ఉన్నది— కలతల కెరటాలను ఆలింగనం చేసుకుంటూ; ఆలోచనల లోతుల్లో దాగిన అమృత ముత్యాలను సేకరించాలని ఉన్నది॥ కవనాకాశంలో విహరించాలని ఉన్నది— నక్షత్రాల నడుమ నవ్వుతూ సాగాలని; వెన్నెలలో వాక్యాల వలయాలు వేసి విశ్వాన్నే వేదికగా మార్చాలని ఉన్నది॥ కవనానందం పంచాలని ఉన్నది— హృదయాల తలుపులు తట్టే హారతిలా; చీకట్లలో చినుకులా జారి చిరునవ్వులు చిగురించాలని ఉన్నది॥ కవనామృతమును త్రాగాలని ఉన్నది— ప్రతి పాదంలో పరిమళం ఆస్వాదిస్తూ; అక్షరాల ఆహ్లాదంలో మునిగి ఆత్మను ఆనందింపజేయాలని ఉన్నది॥ కవనసేద్యము సాగించాలని ఉన్నది— భూమిలా భావాలను జల్లుతూ; కాలమే పంటగా మార్చి కీర్తి ఫలాలను అందించాలని ఉన్నది॥ ఇదే నా కవన తృష్ణ— అక్షరాల్లో జీవించాలనే ఆకాంక్ష! పదాల్లో పవళించాలనే...

 కాల తరంగాలు కాలం కలిసివస్తే— కలల తీరాలకు కెరటాల్లా చేరతావు  క్షణాలను కమ్మగా గడుపుతావు॥ కాలం గడిస్తే— గుండెల్లో తలపులు తట్టుకొస్తాయి గడియారపు గంటలు మ్రోగిస్తాయి॥ కాలం ప్రవహిస్తే— జీవితం నదిలా సాగుతుంది ప్రకృతి పరవశాలు పంచుతుంది॥ కాలం నడిస్తే— చిన్న చిన్న అడుగుల్లోనే చిరునవ్వుల చిగుర్లు పూస్తాయి॥ కాలం నిలిచిపోతే— పసిపాప నవ్వులో, ప్రేమల ముద్దులో ఒక్కో క్షణం ఒక్కో యుగమై నిలుస్తుంది॥ కాలం పరుగెత్తితే— అంబరాన్ని తాకే ఆశలతో యవ్వనం గాలిలా దూసుకుపోతుంది॥ కాలం కరుణిస్తే— కన్నీటి దారుల్లో కరిగిన మనసుకు కాస్త వెలుగై ఆశ దిగి వస్తుంది॥ కాలం కరిగిపోతే— చీకటి కమ్ముకున్న వేళల్లో కూడా వెలుగు ఉదయం పుట్టుకొస్తుంది॥ కాలం మహిమలు చూపితే — అసాధ్యాన్ని సాధ్యమై మలచే శక్తిగా జీవితానికి జయగీతంగా పాడిస్తుంది॥ కాలమే గురువు— కాలమే కవిత— కాలమే జీవన సత్యం! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 బుద్ధి దారితప్పితే ... బుద్ధి గడ్డితింటే— గమనాల గూటిలో గాలివానలు దూసుకెళ్లగా గమనికలన్నీ గాలికొదిలి గరిక మొలకల మధ్య గుండె చప్పుడు మరిచిపోతుంది॥ బుద్ధి మొద్దుబారితే— నిన్నటి నెమరులు నేడు నిశ్శబ్దమై నిజాలన్నీ నిద్రలోనే నడుస్తుంటే నవ్వులకే అర్థం అడగలేని దశలో నిలిచిపోతుంది॥ బుద్ధి మొండికేస్తే— మార్పు తలుపు తట్టినా గుమ్మం తెరవని దృఢత మాటల మడుగులో మునిగి మనసే మలుపు తిరగని మూర్ఖత్వంగా మారిపోతుంది॥ బుద్ధి నిద్రపోతే— జాగరణ గడియారాలు మోగినా వినని నిశ్చలత జీవిత జ్యోతి మసకబారగా జ్ఞానం జారిపడిన జాబిలిలా జారిపోతుంది॥ బుద్ధి ఎగిరిపోతే— కల్పనల కిటికీ దాటి ఆకాశంలో కలిసిపోయి కారణాలన్నీ కరిగిపోతే కలలే కళ్లలో నిలిచిన గాలిపటమై తేలిపోతుంది॥ బుద్ధి మూగపోతే— చైతన్యం చిగురించని చీకటి చెరలో సత్యం సన్నగిల్లి సన్నని శ్వాసగా మారి స్మృతుల సమాధిలో సద్దుచేయక పడుకుంటుంది॥ అయితే— ఒక చినుకు చైతన్యం చాలు, ఒక చిరునవ్వు చాలు, ఒక చిగురు ఆశ చాలు జాగృతమవడానికి॥ అప్పుడు— మళ్లీ బుద్ధి మేల్కొంటుంది, మళ్లీ వెలుగులు వెలుగుతాయి, మనసు మార్గం కనుగొని మళ్లీ మంచి దారిపడుతుంది॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం