Posts

Image
 జీవితభారాలు వంటిభారం మోస్తున్నప్పుడు— కాళ్ళు ముందుకు పడనంటవి కరాలు కదలనంటవి కానీ నోరు మొత్తుకుంటది॥ ఇంటిభారం నెత్తికెక్కినప్పుడు— ఇల్లు ఇటుకలకే పరిమితం కాదు, బాధ్యతల బరువులతో బంధాల బలం బిగుచుకుంటుంది॥ పనిభారం పైనబడినప్పుడు— పగలు రాత్రి కలిసిపోతాయి, చెమట చుక్కలౌ రాలుతున్నా శరీరం శ్రమను కొనసాగించమంటుంది॥ దూరాభారం దాటుతున్నప్పుడు— దూరాలు గుండెల్లో దిగబడతాయి, అంతరాల ఆవేదనలోనే ఆప్యాయతల విలువ పెరుగుతుంది॥ తలమీదిభారం మోస్తున్నప్పుడు— అడుగులు నెమ్మదిగా వేయమంటాయి, కానీ ధైర్యం దారి చూపుతూ మనసుకు ఊపిరినిస్తుంది॥ పిల్లలభారం మోస్తున్నప్పుడు— బాధ్యతల బరువు తేలికవుతుంది, చిరునవ్వుల చిన్నారుల మధ్య జీవితం పరవశిస్తుంది॥ పెద్దలభారం మోస్తున్నప్పుడు— అనుభవాల నీడ మనతో ఉంటుంది, వారి ఆశీస్సుల వెలుగులో మంచి మార్గం కనబడుతుంది॥ అప్పులభారం మోస్తున్నప్పుడు— మనసు కొంచెం వంగిపోతూనే ఉంటుంది, కానీ ఆశల అంచుల్లో అవకాశాలు కొత్తగా మొలుస్తాయి॥ జీవితభారం మోస్తున్నప్పుడు— జీవితం బాట చూపిస్తుంది, బరువు అనిపించే ప్రతి క్షణం భవిష్యత్తును బలంగా తీర్చిదిద్దుతుంది॥ భారం అనేది శాపం కాదు— బాధ్యతల రూపంలో వచ్చిన వరం; మోసిన కొద్దీ...
Image
 మాటల మంత్రము – భావాల వర్షం కవిత్వమంటే— కలల కాంతుల కంచుకం కట్టిన కళాత్మక స్వప్నం, రేఖల మధ్య రంగులు పలికించే రాగరంజితం॥ కవిత్వమంటే— లయల లాలిత్యంతో లయబద్ధంగా నడిచే గమనం, హృదయ తంతులపై హార్మోనిలా హోరెత్తే సంగీతం॥ కవిత్వమంటే— భావాల విజృంభణం, అంతరంగ ఆవిష్కరణం, నిశ్శబ్దానికే నాదమిచ్చే మధుర మౌన గానం॥ కవిత్వమంటే— చతురత చిలుకలెగిరే చమత్కార చైతన్యం, ఒక పదంలో ప్రపంచాన్ని ఓలలాడించే మాయాజాలం॥ కవిత్వమంటే— సృజన సుడిగుండంలో స్ఫూర్తి సుడులు తిరిగే కల్పనం, అక్షరాల అణువణువులో అనంతాన్ని ఆవిష్కరించే కవనం॥ కవిత్వమంటే— శోభాస్వరూపిణి, శ్రావ్య సింధు సౌందర్యం, చూసిన కళ్లకు చిలుకరించే చిలిపి చంద్రాతపం॥ కవిత్వమంటే— నవ్యత నీలిమలు నిండిన కొత్త ప్రకాశం, పాతపలుకుల్లో కొత్తపలుకుబడి నింపే నూతనప్రయాణం॥ కవిత్వమంటే— కవనాత్మక కాంతి, కవి హృదయ స్పందనం, ప్రపంచాన్ని ప్రేమతో పలకరించే పరిమళవర్షం॥ కవిత్వమంటే— మనసు ముత్యాల హారం, మాటల మంత్రము— భావాల వర్షం॥ కవిత్వమంటే— హృదయాలను తట్టి మేల్కొలిపే మంత్రం, మదులను ముట్టి మంత్రముగ్ధం చేసే మహత్త్వం॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.
Image
 సప్తమహిళల స్ఫూర్తులు సృజన నవ్వినపుడు— సృష్టి తలుపులు తెరుచుకుంటాయి, అక్షరాలు అంకురాలై అనంతాన్ని అల్లుకుంటాయి॥ నాగిని నడిచినపుడు— నడుము వంపుల్లో నాదం పలుకుతుంది, నిగూఢ శక్తి నిశ్శబ్దంలో నర్తనమై వెలుగుతుంది॥ కవిత పలికినపుడు— కాలమే కాగితమై వాలుతుంది, పదాల పరిమళంతో ప్రపంచం పరవశిస్తుంది॥ భావన తాకినపుడు— భావాల సముద్రం ఉప్పొంగుతుంది, అంతరంగ తరంగాలు అనుభూతుల గీతమై వినిపిస్తాయి॥ కాళిక రగిలినపుడు— కాలరాత్రి కాంతిగా మారుతుంది, విజృంభించిన శక్తి విశ్వానికి దీపమై నిలుస్తుంది॥ జ్వలిత జ్వలించినపుడు— జీవితమే జ్యోతిగా మెరుస్తుంది, అగ్నికణాల ఆశలు అంధకారాన్ని ఆవర్తిస్తాయి॥ కుముదిని వికసించినపుడు— చందమామ చాయలో చిరునవ్వు చిందిస్తుంది, నిశీథి నిశ్శబ్దంలో నీలిమల హృదయం నింపుతుంది॥ ఈ ఏడు పేర్లు— సప్తస్వరాల సౌందర్యం, స్త్రీ స్వరూపంలో సృష్టి నిత్యనాద గానరాగం॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం 
Image
 కవి రూపవిలాసం కవి పువ్వైనపుడు— పరిమళం పంచే పదాలవుతాడు, స్పందించిన హృదయాలను  భావసుగంధంతో నింపుతాడు॥ కవి పక్షైనపుడు— ఆకాశగర్భంలో ఆలోచనలను విహరింపజేస్తాడు, సరిహద్దులు లేని స్వేచ్ఛగా కల్పనల రెక్కలు విప్పిస్తాడు॥ కవి ఆకాశమైనపుడు— అపారతలో అంతరంగాలను విస్తరిస్తాడు, తనలోనే జగత్తుని దాచుకొని అనంత భావాలను ఆస్వాదింపజేస్తాడు॥ కవి వానచినుకైనపుడు— ఎండిన హృదయాలకు జీవరసమందిస్తాడు, నిశ్శబ్దంగా జారే కరుణగా మనసులను మృదువుగా తడిపేస్తాడు॥ కవి ఇంద్రధనస్సైనపుడు— రంగుల భావాల వర్షం కురిపిస్తాడు, విభేదాల మధ్య వంతెనగా సౌహార్దాన్ని చిత్రిస్తాడు॥ కవి వెలుగైనపుడు— అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించే దీప్తిగా మారుతాడు, తనలోని జ్ఞానజ్యోతి వెలిగించి లోకానికి దారి చూపుతాడు॥ కవి సుగంధమైనపుడు— అనుభూతుల ఆత్మీయతగా వ్యాపింపజేస్తాడు, అపార ప్రేమగా పరివ్యాప్తమై ప్రపంచాన్ని పరిమళింపజేస్తాడు॥ కవి ఈ అన్నింటి సమ్మేళనం— ప్రకృతికి ప్రతిబింబం, పరమార్థానికి ప్రతిధ్వని; రూపం మారినా సారం మారదు— అది కవిత్వం… అది కారుణ్యం… అది కవితాత్మకం॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.
Image
  దార్లు పిలుస్తుంటే— దిక్కులు చూపుతుంటే— మనసు మెల్లగా అడుగుతుంది, “ఏ దారి నాది?” అని॥ కొత్తదారి పడతవా— కలల కొసలు తాకుతావా? పాతదారి వీడుతావా— పాఠాల పునాదిని మరిచిపోతావా?॥ మంచిదారి వెదుకుతావా— మానవత్వం ముద్దాడుతావా? చెడ్డదారి వదులుతావా— చీకట్లు చెదరగొడతావా?॥ పూలదారి నడుస్తావా— సుగంధాలు ఆస్వాదిస్తావా? ముళ్ళదారి తొక్కుతావా— సహనం వహిస్తావా?॥ రాజబాట ఎంచుకుంటావా— నాయకత్వ నీడగా నిలుస్తావా? బంగారుబాట అనుసరిస్తావా— భవితను సుఖమయం చేసుకుంటావా?॥ దారులు ఎన్నో— దిశ ఒకటే కావాలి; మనసు మంచిదైతే— ప్రతి దారీ వెలుగే అవుతుంది॥ అడుగు నీవు వేస్తే— అది దారి అవుతుంది; నీతితో నడిస్తే— అది జీవిత గాథ అవుతుంది॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం. 
Image
 నోరు జాగ్రత్త! వ్యర్థ ప్రసంగాలు చెయ్యవద్దు— వెలుగుల మాటలే వెలగాలి; మౌనంలో మెరుస్తున్న సత్యము మనసుల మధ్య మమతగా నిలవాలి॥ కూని రాగాలు తీయవద్దు— కళలో కాంతి కరిగిపోకూడదు; సత్యస్వరమే సుధగా పారాలి సంగతుల సోయగం నిలవాలి॥ దొంగ మాటలు చెప్పవద్దు— దారి తప్పించే దోపిడీ మాటలు; నిజం నిలబెట్టే నిబద్ధతతో నీతిగా సాగాలి అడుగులు॥ కల్లబొల్లి కబుర్లకు దిగవద్దు— కలుషిత గాథలు కరిగిపోవాలి; నిర్మలమైన నీతి కథలే నిలువెత్తు నడవడిక కావాలి॥ ఎచ్చుల మాటలు వదరవద్దు— ఎగసే అహంకార అగ్నిజ్వాలలు; సాధుస్వభావపు చల్లని గాలి సమతను సిరులా చిమ్మాలి॥ నోరు అదుపు తప్పవద్దు— నోటి నుంచి నూలుపోగు మాటలు; మనసుని మురిపించే మధురాలు మాటల్లో మల్లెలై విరియాలి॥ కాకి గోల చేయవద్దు— కలహాల కేకలు కరుగాలి; కోకిల గానంలా కమ్మదనం కంఠంలో కాంతిగా మిగలాలి॥ కుక్క అరుపులు కూయవద్దు— కుటిల స్వరాలు తగ్గిపోవాలి; కరుణ కిరణాల పలుకులతో కాలమే కవిత్వమై మారాలి॥ గాడిద గాండ్రింపులు చేయవద్దు— గాంభీర్య గళమే గౌరవం తెస్తుంది; గొప్పదనం గోలలో కాదు, గుణమున్న మాటల్లోనే గెలుపు ఉంటుంది॥ మాటలు మాణిక్యాలు అవ్వాలి— మనసుల మధ్య మధురం కావాలి; మాటలే మనుష్యుని ముద్ర కావాలి— మాటల్లోన...
Image
 మాటల మంత్రము – భావాల మాధుర్యము వెలుగులు విరజిమ్మమంటారు— వెలుతురు విత్తనాలను వెదజల్లమంటారు; చీకటి చెరగాలంటే చిరు జ్ఞాన దీపాల్ని వెలిగించమంటారు॥ వెన్నెలజల్లు కురిపించమంటారు— వేదనల వేడి తగ్గించమంటారు; మనసు మైదానాల్లో మధుర స్వప్నాల్ని నాటమంటారు॥ చిరునవ్వులు చిందమంటారు— చిరు ఆనందాల్ని పంచమంటారు; వేదనల వర్షంలోనూ వేడుకల్ని సమకూర్చమంటారు॥ పువ్వులు పూయించమంటారు— పదాల తోటల్లో రంగులు చూపమంటారు; భావాల కొమ్మల్లో బంగారు కవితలు విరపూయించమంటారు॥ పరిమళాలు చల్లమంటారు— ప్రేమ గాలిలో పులకింతలు కలపమంటారు; మనసుల మడుల్లో మాధుర్యపు మల్లెలు నింపమంటారు॥ అందాలు చూపమంటారు— అక్షరాల్లో ఆత్మ సౌందర్యం ప్రతిఫలింపజేయమంటారు; చూపుల చెరువుల్లో చైతన్య చంద్రికను తేలియాడించమంటారు॥ ఆనందాలు అందించమంటారు— అనుభూతుల అంచుల్లో ఆహ్లాద తరంగాలు రేపమంటారు; జీవిత జలధిలో జీవన గీతాలు వినిపించమంటారు॥ కవితలు అల్లమంటారు— కాలపు కడలిలో కవన కెరటాలు లేవదీయమంటారు; అక్షరాల ఆభరణాలతో అంతరంగాలను అలంకరించమంటారు॥ మనసులు దోచమంటారు— మాటల మంత్రంతో మానవ హృదయాలు గెలువమంటారు; ప్రేమ పరిమళంతో ప్రపంచాన్ని పూలవనంగా మార్చమంటారు॥ ఇలా అంటారు అందరూ— కాని కవి గుం...