Gundlapall Rajendraprasad

Posts

March 21, 2026

కవితంటే… ఎందుకు ఆరాటం! కవితంటే ఎందుకు చెవికోసుకుంటావ్? — అక్షరాల ఆలాపనలో ఆత్మస్వరాలు వినిపిస్తాయా, నిశ్శబ్దంలో నిగూఢమైన నిజాలు నవ్వుతూ నీ చెవిని తాకుతాయా. కవితంటే ఎందుకు అంత కష్టపడతావ్? — పదాల పుట్టలో భావాల బంగారం దొరుకుతుందా, ఒక్క పంక్తి పుడితే వేల హృదయాలు పులకరించుతాయా. కవితంటే ఎందుకు వెంపర్లాడుతావ్? — మనసు మబ్బుల మధ్య మెరుపులా మెరవాలా, లోపలి తుఫాన్లను లయగా మార్చాలని తపనా? కవితంటే ఎందుకు ఖర్చులు పెడతావ్? — అది వ్యయం కాదు, యజ్ఞం అంటావా, అక్షరాలకు అంకితమైతే అమరత్వమే లభ్యమవుతుందా. కవితంటే ఎందుకు గళమెత్తుతావ్? — నిశ్శబ్దం చెప్పలేని బాధలు నాదమై పలకాలా, న్యాయం నడవాలని నినదిస్తావా. కవితంటే ఎందుకు పరుగెత్తుతావ్? — కాలం కంటే ముందే కలల్ని చేరుకోవాలా, ప్రతి క్షణాన్ని పదాల్లో బంధించాలనే ఆత్రుతా? కవితంటే — శ్వాసల మధ్య సాగే సంగీతం, హృదయానికి హృదయం కలిపే సేతువు, మనిషిని మనిషిగా నిలబెట్టే మహోన్నత సాధన! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం 🌸🌸ప్రపంచ కవితా దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు 🌸🌸

March 21, 2026

ఆద్యంతం ఆసక్తికరంగా సాగిన వీక్షణం 163వ అంతర్జాల కవిసమ్మేళనం *************************************************** నేడు 21-03-26వ తేదీ శనివారం ఉదయం అంతర్జాలంలో జరిగిన మూడు గంటల 163వ కాలిఫోర్నియా వీక్షణం గవాక్షం అంతర్జాల కవిసమ్మేళనం ఆద్యంతం ఆసక్తికరంగా జరిగింది. మొదట వీక్షణం అధ్యక్షురాలు డాక్టర్ గీతా మాధవి కవిసమ్మేళనం నిర్వాహకులు మధు ప్రఖ్యా మరియు గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్ గార్లకు మరియు సమావేశంలో పాల్గొంటున్న కవులకు స్వాగతం పలికారు, ఉగాది శుభాకాంక్షలు తెలిపారు. తర్వాత 163 నెలల నుండి నిరాటంకంగా జరుపుతున్న వీక్షణం సంస్థ కవులకు ప్రోత్సహించాటానికి చేబడుతున్న కార్యక్రమాల గురించి వివరించారు. సమావేశంలో ప్రఖ్యాత కవులు, యువకవులు పాల్గొని విజయవంతం చేస్తున్నారని చెప్పారు. ప్రముఖ కవి మధుబాబు ప్రఖ్యా కవిత్వం గురించి మాట్లాడారు. గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్ వీక్షణం నిర్వాహకుడిగా బాధ్యతలు నిర్వర్తించటం ఒక భాగ్యంగా, ఒక గౌరవంగా భావిస్తున్నానని చెప్పారు. కవిసమ్మేళనం అధ్యక్షులు మధు ప్రఖ్యా మాట్ల్లడుతూ కవి ఒక ఋషి, సుఖదుఃఖాలను నలుగురితో పంచుకునేవాడు అని చెప్పారు. కవిత్వం ఒక శక్తి అన్నారు. పిమ్మట ...

March 20, 2026

కవిత్వమంటే... కవిత్వమంటే — అక్షరాల విస్ఫోటనం, ఆలోచనల స్వరం, అందాల ఆవిష్కరణ, ఆనందాల ప్రవాహం. కవిత్వమంటే — పువ్వుల పరిమళం, నవ్వుల మాధుర్యం, ప్రకాశపు కిరణం, ఆశల తరంగం. కవిత్వమంటే - మధురమాటలు, హృదయ గీతాలు, భావాల నాట్యం, అమృత ధారలు. కవిత్వమంటే — ఆణిముత్యాల మెరుపు, నవరత్నాల వెలుగు, మంత్రాల మహత్యం, తంత్రాల సౌందర్యం. కవిత్వమంటే — కల్పనాకాశం, ప్రేమ పరిమళం, జీవస్పందనం, నిత్య ప్రకాశం. అనుభూతి అక్షరమైతే పుటలపై పుట్టేది కవిత్వం, హృదయం హరివిల్లైతే రంగులై విరిసేది కవిత్వం. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

March 18, 2026

ఉగాది ఆహ్వానం ఉగాది పండుగ వచ్చింది — కొత్త ఉదయ కాంతులను తీసుకొచ్చింది, పచ్చని ఆశల పల్లవిలా ప్రతి గుండెలో వెలుగులు నింపింది. ఉగాది కొత్తవత్సరాన్ని తెచ్చింది — కాలచక్రం కొత్త కథలు చెప్పింది, చిగురించే కలలతో జీవితానికి కొత్త రాగం అందించింది. ఉగాది ఉత్సాహము నచ్చింది — మనసుకు మధురిమగా తాకింది, మల్లె పూలలా, వసంతపు పరిమళంలా ప్రతి ఊపిరిలో ఆనందం నింపింది. ఉగాది ప్రకృతిని మెచ్చింది — మన సంస్కృతిని మళ్లీ పలికించింది, పచ్చడి రుచుల్లో కోక్యిల కూతల్లో జీవిత సత్యాలను నేర్పించింది. ఉగాది గుడులలోకి పిలిచింది — మామిడి తోరణాలు కట్టించింది, ముందుకు సాగమని ఆహ్వానించింది, గతాన్ని గాలిలో కలిపి భవిష్యత్తు వైపు నడవమంది. ఉగాది మనసులను గెలిచింది — నిరాశలపై ఆశల జెండా ఎగరేసింది, కొత్త సంవత్సరాన్ని నవ్వులతో మన గుండెలను నింపింది. ఉగాది అంటే — ప్రతి ముగింపులో ఒక ప్రారంభం, ప్రతి కన్నీటిలో ఒక చిరునవ్వు, ప్రతి హృదయంలో ఒక కొత్త జీవితం. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

March 17, 2026

ఎత్తుకున్నా… (ఎత్తులచిట్టా) పాపను ఎత్తుకున్నా — ప్రీతి పరిమళం పసిడి క్షణాలై ప్రవహించింది, చిన్న చేతుల్లో చిరునవ్వులు చిలకరిస్తే మనసు మృదువై మల్లెలా మొగ్గ తొడిగింది. పాటను ఎత్తుకున్నా — పదాలు పల్లవిగా పరవశించగా, రాగాల రెక్కలపై ఆత్మ ఎగిరి ఆనంద గగనంలో ఆడిపాడి విరిసింది. బరువును ఎత్తుకున్నా — భుజాలపై భారమై నిలిచినా, ధైర్యం అండగా నిలబడింది, జీవితం జయగీతం ఆలపించింది. బాధ్యతను ఎత్తుకున్నా — బాటలో వెలుగులు దీపాలై వెలిగాయి, నమ్మకం నడిపే ప్రతి అడుగులో నిలకడ నిండిన గమ్యం చేరువైంది. సమస్యను ఎత్తుకున్నా — సంకల్పం శక్తిగా మారింది, అడ్డంకులన్నీ దారులయ్యాయి, విజయం తలుపులు తట్టింది. తలను ఎత్తుకున్నా — గర్వం వదిలింది, గౌరవం పెరిగింది, నిజాయితీ నీడగా నిలిచింది మనిషితనం మహిమగా మెరిసింది. ఎత్తుకోవడం అన్నది — భారమూ కాదు, భావమూ కాదు… అది జీవనయాత్ర, ఎత్తుకున్నదే మనల్ని ఎత్తుతుంది — మనసు ఎత్తితేనే మనిషి మహోన్నతుడవుతాడు. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

March 16, 2026

కయ్యమో — వియ్యమో? కయ్యానికి — వియ్యానికి కోపపు అగ్నికి — ప్రేమపు జలానికి మధ్యలో మనసు మార్గం వెతుక్కుంటూ తడబడుతుంది. కొయ్యటానికి — వెయ్యటానికి కఠిన నిర్ణయానికి — కరుణ హృదయానికి మధ్యలో మనిషి మూల్యాల మర్మాన్ని కొలుస్తూ నిలుస్తాడు. గయ్యాలితనానికి — వయ్యారితనానికి గర్జించే గర్వానికి — మురిపించే మాధుర్యానికి జీవితరంగంలో రంగులు మారుతూనే ఉంటాయి. మెయ్యటానికి — మోయటానికి చేజిక్కింది తినటానికి — పైపడింది భరించటానికి మధ్యలో హృదయం సరిగమల సప్తస్వరాలు పలుకుతుంది. తియ్యదనానికి — తీయటానికి మాటల మాధుర్యానికి — మమతను తొలగించటానికి మనుగడ గీతంలో ప్రేమ రాగం పరిమళిస్తుంది. కుయ్యటానికి — ముయ్యటానికి చిలిపి నవ్వులకు — మౌన క్షణాలకు మనసు అద్దంలో జీవిత చిత్రం మెరుస్తూనే ఉంటుంది. జీవితం ఎప్పుడూ రెండు దారుల మధ్యే నడుస్తుంది — కయ్యమో, వియ్యమో… కోపమో, ప్రేమో… అటో ఇటో తూలే మనసే మనిషి నిజ స్వరూపం. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం.