Gundlapall Rajendraprasad

  🌹గులాబీల గుబాళింపులు🌹  గులాబీ మొగ్గ  రెక్కలు విప్పుకుంటుంది, గులాబీ బాల  సిగ్గులసువాసన చల్లుతుంది.   గులాబీ కన్య  గుబులు రేపుతుంది, గులాబీ ముల్లు  గుండెలో గీతలు గీస్తుంది.   గులాబీ పువ్వు  చిన్నగా తెంచుకోమంటుంది, చెలి కొప్పులో  చక్కగా తురుమమంటుంది. గులాబీ రెమ్మలు  తలపై చల్లమంటున్నాయి, గులాబీ అత్తరు  బట్టలపై చిమ్మమంటుంది. పచ్చని కొమ్మల మడిలో పరిమళాల పల్లకీ ఎక్కి, పున్నమి వెన్నెలను ఒడిసి పట్టుకుని ప్రేమకు చిరునామా పలుకుతుంది – గులాబీ. ముల్లుల గుండెల్లో దాచిన మృదుత్వపు ముత్యపు మల్లె, మౌనంలోనూ మాటలాడే మనసుల భాష ఆవుతుంది – గులాబీ. ఎర్రని పూతల్లో ఆత్మాభిమానపు అగ్ని కీలం, తెల్లని రేకుల్లో పవిత్రత పూసిన పుష్పం - గులాబీ. పసుపు రంగులో  కళ్ళకు కనువిందు,  రోజా వర్ణంలో  అండానికి ప్రతిబింబము - గులాబీ.    ఒక్క పువ్వే అయినా లక్ష భావాలకు పట్టం, ఒక్క చిరునవ్వే అయినా వేల మోములకు ప్రకాశం - గులాబీ.  చేతిలో పట్టుకుంటే చేతులు కాదు – హృదయాలే తాకుతాయి, చూపులో పడితే చూపులు కాదు – కలలే కరిగిపోతాయి. అందుకే గులాబ...

  ఇల్ల భాగవతం  ఇల్లు స్వర్గమైతే — అమ్మ చిరునవ్వులే దేవతలై, నాన్న ఆశీర్వాదాలే పుష్పాలై, పిల్లల నవ్వులే నిత్యనాదాలై, ప్రతి ఉదయం పరమపదపు ముంగిటి అవుతుంది. ఇల్లు నరకమైతే — మాటలే ముళ్లై గుచ్చుకుంటాయి, మౌనమే మంటలై కాల్చేస్తుంది, చూపులే కత్తులై గాయపరుస్తాయి, ప్రతిరాత్రిని అంధకూపంగా ముంచేస్తాయి. ఇల్లు అరణ్యమైతే — ఒంటరితనమే అడవిపులిగా తిరుగుతుంది, ఆలోచనలే అరణ్యవల్లులై చుట్టేస్తాయి, భయమే చెట్లనీడలో దాక్కుంటుంది, మనసు మునిగా మారి శాంతికోసం సంచరిస్తుంది. ఇల్లు సాగరమైతే — భావాలే అలలై ఎగసిపడతాయి, జ్ఞాపకాలే ముత్యాలై లోతుల్లో మెరుస్తాయి, ప్రేమే నౌకగా నడిపిస్తుంది, జీవితం తీరాన్ని సురక్షితంగా చేరుతుంది. ఇల్లు ఆకాశమైతే — కలలే పక్షులై విహరిస్తాయి, ఆశలే నక్షత్రాలై మెరిసిపోతాయి, మేఘాలే గుంపులుగా తేలుతాయి, విశ్వాసమే చంద్రుడై రాత్రికీ దారిచూపుతుంది. ఇల్లు నిప్పైతే — అహంకారమే చిటపటలాడుతుంది, అసూయే పొగలా కమ్ముకుంటుంది, కోపమే జ్వాలగా లేస్తుంది, బంధాలనే భస్మం చేస్తుంది. ఇల్లు ప్రేమమయమైతే — మాటలే మల్లెపూలవుతాయి, మౌనమే మంత్రస్వరమవుతుంది, అందాలు అవతరిస్తాయి, ఆనందాలు వెల్లివిరుస్తాయి, చిన్నచిన్న క్షమాపణలే జ...

 👑 అక్షరప్రతిభకు పట్టాభిషేకం 👑 అచ్చట.. అక్షరాల అంబరంలో అనురాగపు దీపాలు వెలిగాయి — అవిరళంగా అలలై ఎగసిన ఆశలపై ప్రతిభ సింహాసనం ఎక్కింది. అక్కడ..మౌనంలో మోగిన మంత్రాలు మనసు మెడలో మాలలై మారి, అంకురించిన ఆలోచనలకు అభిషేక జలాలయ్యాయి. ఆచోట..కలల కాంతులు కిరీటమై కలముకే కిరీటం పెట్టి, సాధన శ్వాసలే స్వరలతలై వేదమయ్యాయి. అచట..వేదన వడపోసిన వేళల్లో విజయానికి జన్మనిచ్చిన నిదాన నడకే నిరంతర నృత్యమైంది. అట..నవ్వుల పుష్పవృష్టిలో నమ్మకపు నినాదాలు నిండగా — “ప్రతిభ” అనే రాజుకు పట్టాభిషేకం జరిగింది! అది ఒక్కరి కీర్తి కాదు — అది పలువురి ప్రయత్నాల విజయం, ప్రతి కలయికలో వెలిసే కాంతుల కిరణాల సంబరం! కవీశ్వరా! గుర్తించుకో - సన్మానం కాకూడదు ధ్యేయం,  సత్కారం తేకూడదు గర్వం,  పురస్కారం అవకూడదు అనర్ధకం.  పురస్కారగ్రహీతా! తెలుసుకో -   బాధ్యత పెరిగిందనే నిజం,  భారం పైనబడిందనే సత్యం,  భవిష్యత్తును చేసుకోవాలని బంగారుమయం.  అక్షరయోధా! ఎప్పుడూ  స్వంతడబ్బా కొట్టుకోకు,  కొండెక్కి కూర్చోకు, కొమ్ములోచ్చాయని అనుకోకు.  సరస్వతీపుత్రా! ఎక్కడా  సంకలు గుద్దుకోకు,  సంబరాల...

 లేవరా తెలుగోడా! లేవరా తెలుగోడా —  లేపరా తెలుగోళ్ళా,  చిమ్మరా తేనెచుక్కలూ -  చల్లరా సుమగంధాలూ! తల్లిమాటే తారకమంత్రంరా —  తల్లిభాషే జీవనయంత్రంరా, తెలుగుతల్లి పిలుపే శ్వాసగా —  తెలుగుజాతిని మేల్కొలుపురా! లేవరా… లేచిరా — తెలుగు వెలుగులు విరజిమ్మరా, లేవరా… లేచిరా — తల్లిభాషకు తిలకం దిద్దరా! అమ్మ ఒడిలో అక్షరదీపం, తాత ఎదలో ఙ్ఞాన సంగీతం, పల్లె గాలిలో పూల పరిమళం, తెలుగు మాటలే రవితేజం! నీ పలుకులు పతాకాలై, నీ అక్షరాలు ఆయుధాలై, జాతి నుదుట దివ్యజ్యోతై, నడవరా నీవే మార్గదర్శివై! లేవరా… లేచిరా — తెలుగు వెలుగులు విరజిమ్మరా, లేవరా… లేచిరా — తల్లిభాషను విశ్వవ్యాప్తం చేయ్యరా! పుస్తకాలే మన సైన్యం, సంస్కృతే మన పరాక్రమం, సాహిత్యమే మన సింహాసనం, సంస్కృతే మన స్వరాజ్యం! నెత్తినరుద్దిన భాషలకు భయపడకురా, పరదేశభాషా పొంగులకు కలవరపడకురా, నీ గళమే జాతికి ప్రకాశంరా, నీ గానమే గెలుపుకు ఆధారంరా! లేవరా… లేచిరా — తెలుగు వెలుగులు విరజిమ్మరా, లేవరా… లేచిరా — తెలుగుజాతి గర్వం చాటరా! రారా తెలుగోడా —  తల్లి మాటను తలల నింపరా, యువత నుదుట తిలకం దిద్దరా,  భాష భవితకు ముద్ర వేయరా! గోదావరీ తీరానా -...

 ఆనందాష్టకం చిన్నారులు వచ్చీరాని మాటలతో ముద్దుముద్దుగా మాట్లాడుతుంటే మాతృమూర్తులు వాత్సల్యంతో మిక్కిలి ఉత్సాహంతో పొంగిపొర్లిపోతారు. పున్నమి వెన్నెలరోజుల్లో చందమామ రావే అంటే జాబిల్లి సంతసించి వెన్నెల చల్లుతుంటే ఉల్లాలు ఉప్పొంగి ఊయలలూగుతాయి. బుడిబుడి అడుగులతో బుజ్జాయిలు నడుస్తుంటే పుడమితల్లి పుత్రప్రేమతో పాదస్పర్శకు పులకరించిపోతుంది. తనచెంతకు తీరానికి వస్తే రెండడుగులువేసి పలకరించితే  చుట్టాలు వచ్చినట్లు తలచి చిన్నపిల్లలా అరుస్తూ సాగరం గంతులేస్తుంది. వసంతమాసం వచ్చిందని సూచిస్తూ కోకిలలు మామిడిచెట్టెక్కి ప్రభాతవేళల్లో కమ్మగా కుహూకుహూరాగాలు తీస్తుంటే శ్రోతలు చెవులునిక్కరించి పదేపదే వింటారు. నీలాకాశంలో మబ్బులు తేలుతుంటే చిటపటా చినుకులురాలుతుంటే చిన్నారులు తడుస్తూ చిందులేస్తుంటే పెద్దలు సహితం పరవశపడతారు. మల్లెమొగ్గలు విచ్చుకుంటుంటే మత్తును వెదజల్లుతుంటే మదులను దోచుకుంటుంటే మనుజులు మహాదానందంలో మునిగిపోతారు. కవిగారి అక్షరాలు వెలుగులు చిమ్ముతుంటే సౌరభాలు చల్లుతుంటే పాఠకుల హృదయాలు మురిసిపోతాయి. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం  (ఈ కవితను చదివిన ప్రతి పాఠకుడి హృదయంలో నవ్వు ఒక మల...

 అదిగో...కొంకణీ వనదేవత పచ్చని పచ్చికపై పాదాలు ముద్రిస్తూ, పర్వతాల మడిలో పరిమళాలు చల్లుకుంటూ, అడవుల అద్దాల్లో తన అందం చూసుకుంటూ, ఆమె చల్లని గాలితో జడలు ఆడించుకుంటూ నడుస్తోంది. పచ్చని చెట్లు – ఆ తల్లి పచ్చని చీర అంచులై, భూమికి శాంతి చల్లే పచ్చదనపు ప్రార్థనలై, అందానికి ప్రతీకలై నిలుస్తున్నాయి. ఎత్తైన చెట్లు – ఆ దేవత తలపాగా మల్లెల్లా, ఆకాశాన్ని తాకే ఆశల కొండలై, వానల్ని ఆహ్వానించే వరదాతలై ఊగుతున్నాయి. కొబ్బరి చెట్లు – ఆ వనదేవత కంకణాల్లా మ్రోగుతూ, తీరాలకు తీయని తల్లి పాల్లా,  నీటి అమృతాన్ని పంచే దేవదూతలవుతున్నాయి. పోక చెట్లు – ఆ దేవి నుదుటి బొట్టు పరిమళాలై, పల్లెలకు పచ్చని పండుగల్ని తెచ్చే పుష్పాభిషేకాలై, తలలు ఊపుతూ ఆకాశాన్ని పరికిస్తున్నాయి. రబ్బరు చెట్లు – ఆ అమ్మ చేతిరేఖలలో ప్రవహించే పాలరసపు ప్రవాహాలై, శ్రమికుల కలలకు జీవం పోసే శ్వేతధారలై, గొడ్డళ్ళ గాయాలకు కన్నీరు చిందుతున్నాయి. గుబురు చెట్లు – ఆ అరణ్యదేవత ఒడిలోని గూళ్లై, పక్షులకు పాటలు పంచే వేదికలై, చీకటికి కాంతి కిరీటాలై విరాజిల్లుతున్నాయి. ఇలా… కొంకణీ వనదేవత చెట్టు చెట్టుకూ చైతన్యం నింపుతూ, ఆకు ఆకు మీద ఆశలు రాస్తూ, పచ్చదనమే ప్రా...