Gundlapall Rajendraprasad

 గగనయానం — కవనవిహారం గగనానికి ఎగిరితిని — గాలిపటంలా గాలిలో తేలుతూ మేఘాల మడుల్లో మునిగిపోతూ మనసుకు మధురిమలు పంచితిని. మబ్బులపై కూర్చొంటిని — మౌనాన్ని ముత్యాల్లా పేర్చుకుంటూ ఆలోచనల అలల్ని ఆడించుకుంటూ అంతరంగాన్ని ఆలకించితిని. చంద్రునిపై కాలుమోపితిని — చల్లని వెన్నెల నవ్వుల్లో నిశ్శబ్ద గీతాల సవ్వడితో నిత్యానందం నింపుకుంటిని. భూగోళాన్ని తిలకించితిని — బొమ్మలా తిరిగే జీవన చక్రాన్ని సుఖదుఃఖాల సుడిగుండాల్లో సత్యాల సవ్వడిని అనుభవించితిని. ప్రపంచాన్ని పరికించితిని — ప్రతి హృదయంలో ఒక విశ్వం ఉందని ప్రతి చూపులో ఒక గాథ ఉందని ప్రేమే పరమార్థమని తెలుసుకుంటిని. నక్షత్రాలను ఏరుకొంటిని — నవనీతపు నెమలిపింఛాల్లా చేర్చుకుంటూ కలల కిరీటం కట్టుకుని కాంతుల కవితల్ని కూర్చితిని. ఇంద్రధనస్సుపై కూర్చొని — ఏడు రంగుల రాగాలతో భావాల బాణీలు పలికిస్తూ పాఠక హృదయాల్లో పరిమళించితిని. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 కవినై… కవితనై… ఊహల్లో ఊగుతున్నా — ఉయ్యాల ఊపులపై కలల్ని కదిలిస్తూ మనసుల్ని మురిపిస్తూ. భ్రమల్లో తేలుతున్నా — మబ్బుల మడుల్లో నిజాలకీ కలలకీ మధ్య నడకలు వేస్తూ. అక్షరాల్లో దూకుతున్నా — ఆలోచనల లోతుల్లో అంతర వెలుగులతో ఆత్మను ఆవిష్కరిస్తూ. పదాల్లో కూరుకుపోతున్నా — పలుకుల పొదల్లో పూల పరిమళంలా ప్రసరిస్తూ, పయనిస్తూ. ప్రాసల్లో మునిగిపోతున్నా — లయల ప్రవాహంలో ఛందస్సు చరణాల్లో చెలరేగుతూ, పరవళ్లు తొక్కుతూ. భావాల్లో మునుగుతున్నా — మనసు సముద్రంలో ఆవేశ అలలతో అంతర్లీనమవుతూ. కవితల్లో వికసిస్తున్నా — ప్రతి పాదంలో ప్రతిబింబిస్తూ ప్రత్యక్షమవుతూ. మదుల్లో నిలిచిపోతున్నా — మరపురాని మధురంగా మాటలలో మాణిక్యమై మరణంలేని మహాకవిగా. ✍️ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం ✍️

 తేనెలో మునిగితేలుతుంటే… మబ్బుల్లో తేలుతుంటే — మదులు ముత్యాల్లా మెరుస్తాయి, ఆకాశ అంచులపై ఆశలన్నీ అందాల హంసల్లా విహరిస్తాయి… గాలిలో తేలుతుంటే — గీతాలు గుసగుసలై వినిపిస్తాయి, అనురాగ అలల ఒడిలో ఆనందాలు ఆవిష్కృతమై అలరిస్తాయి… నీళ్లపై తేలుతుంటే — నింగి ప్రతిబింబాలు నవ్వుతాయి, జ్ఞాపకాల కమలాలు సరస్సులో జలజలా వికసించి పలుకుతాయి… కెరటాలపై తేలుతుంటే — కాలకదలికలతో కలలు కొట్టుకుపోతాయి, అలల ఆటలలో ఆవేదనలే అద్భుత గీతాలుగా మారుతాయి… ఊహల్లో తేలుతుంటే — ‘అసాధ్యం’ అనే మాటలు  కనబడకుంటాయి, అక్షరాల రెక్కలపై అంతరంగాలు అనంత గగనంలో విహరిస్తాయి… కవితల్లో తేలుతుంటే — ప్రతి భావం పరిమళ పుష్పమవుతుంది, ప్రతి పదం పలికే స్వరమవుతుంటే, ప్రతి క్షణం ప్రణయగీతంగా మారుతుంది… తేనెలో మునిగితేలుతుంటే — బాధల బరువంతా గాలిలో కలిసిపోతుంది, మనసు మేఘమై మాటలు జలధారలై కవిత్వం ప్రవాహమై పారుతుంది… గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 పయన ప్రపంచం పయనించే లోకమా — పరుగులు తీసే కాలచక్రమా. నిన్నటి జ్ఞాపకాల్ని నెమరేసుకుంటూ రేపటి కలల వైపు పరుగెడుతున్నావా? పయనించే కాలమా — క్షణాల కిరణాల గమనమా, వేస్తున్న అడుగులలోనే జీవిత గాథలన్నీ దాచిపెడుతున్నావా? పయనించే మేఘమా — ఆకాశపు ఆలోచనల సందేశమా, ఎడారి హృదయాలపై వర్షమై కురిసి ఆశల మొగ్గలు మేల్కొలుపుతున్నావా? పయనించే చందమా — నిశీథపు నిశ్శబ్ద సాక్షివా, నిదురలోనూ మనసుల వెంట నడిచి కలలపై కాంతిని చల్లుతున్నావా? పయనించే చిలుకా — పచ్చని ప్రకృతికి పలుకుల దూతవా!  పలుకుల్లో ప్రేమను నింపి పాటల్లో పరవశం పంచుతున్నావా? పయనించే బాటసారి — బాధల బండలను మోసే జీవుడా, దారిలో దొరికే అనుభవాలనే దీపాలుగా వెలిగించుతున్నావా? పయనమనే పదం —  జీవితానికే జవాబైతే, గమ్యమనే భావం —  మనసుకే మధురమైన మాయే. ప్రతి అడుగూ పాఠమై, ప్రతి క్షణం కవితై, ప్రతి ఊపిరి ఊసై, జీవితం జారిపోతుంటే… మనసు ముందుకు సాగుతుంటే— ఈ లోకం ఒక ప్రయాణమే, మనమందరం ప్రయాణికులమే! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 రామాయణ కల్పవృక్షం చదువుదాం చదువుదాం రామాయణం కనులారా చదువుదాం, విందాం విందాం శ్రీరాముని కథలు చెవులారా విందాం. వెళ్దాం వెళ్దాం రామాలయానికి వెళ్దాం, చూద్దాం చూద్దాం సీతారాముల కళ్యాణం చూద్దాం. గౌరవిద్దాం గౌరవిద్దాం రామునిలా తండ్రులను గౌరవిద్దాం, తీర్చుదాం తీర్చుదాం దశరథపుత్రునిలా తల్లుల కోర్కెలు తీర్చుదాం. చాటుదాం చాటుదాం జానకీ రాముల్లాగా ఆదర్శ దాంపత్యం చాటుదాం, సాగుదాం సాగుదాం రామలక్ష్మణుల్లాగా అన్నదమ్ముల అనుబంధం సాగుదాం. చేద్దాం చేద్దాం కౌసల్యాసుతునిలా సుగ్రీవునితో స్నేహం,  చూపుదాం చూపుదాం హనుమంతునిలా స్వామి సేవా మార్గం.  వినవద్దందాం వినవద్దందాం మంధర బోధలను వినవద్దందాం, చెయ్యొద్దందాం చెయ్యొద్దందాం మారీచునిలా దుష్టకార్యాలు చెయ్యొద్దందాం. కొనియాడుదాం కొనియాడుదాం రామరాజ్య పాలనను కొనియాడుదాం, పాటించమందాం పాటించమందాం పాలకులను రామపాలనను పాటించమందాం. తెలుపుదాం తెలుపుదాం రామునికి ఒక్కటే బాణమని తెలుపుదాం, చెబుదాం చెబుదాం రామునికి ఒక్కటే భార్య అని చెబుదాం. అంతరిద్దాం అంతరిద్దాం శ్రీరామునిలా రావణాసురులను అంతరిద్దాం, కాపాడుదాం కాపాడుదాం విభీషణులాంటి హితోభిలాషులను కాపాడుదాం. కందాం కందా...

 ఊగిసలాటలు…  ఉయ్యాల ఊగుచున్నది — బాల్యపు బంగారు జ్ఞాపకాలు బాలల నవ్వుల్లా మెల్లమెల్లగా. చెట్టు ఊగుచున్నది — గాలికి గీతాలాపన చేస్తూ ఆకుల తాళాలతో ప్రకృతినృత్యంలా. మనసు ఊగుచున్నది — ఆశల అంచులపై ఆగిపోని అలలై ఆనందం–ఆవేదనల నడుమా. చెయ్యి ఊగుచున్నది — స్నేహాల సందేశమై సంతోషాల సవ్వడిలా. త్రాసు ఊగుచున్నది — న్యాయాన్యాయాల నడుమ నిజాల నిటారుదారిలా. తల ఊగుచున్నది — అంగీకారాల అక్షరమై అభిప్రాయాల ఆత్మస్వరంలా. కాలం ఊగుచున్నది — గతం–వర్తమానం మధ్య జ్ఞాపకాల స్రవంతిలా. కలలు ఊగుచున్నవి — నిజాల నెరవేర్పు దారిలో ఆశల ఊయలపై ఊపులా. ఊగుతూ నేర్చుకునేదే జీవితము — సమతుల్యం సొంతం చేసుకునేదే విజయము, అలలతో ఆడుకునేదే ఆనందము… — గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

నాకెందుకో… నాకెందుకో… మంచిగా మెలగాలని ఉన్నది — మాటల్లో మమతా మాధుర్యం కలిపి మనసుల్ని మల్లెల పరిమళంగా మార్చాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… తలలను తట్టాలని ఉన్నది — తల్లిలా తడిమి తీరుతూ తప్పొప్పులు తెలియజేసి త్రోవ చూపాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… గుండెలు గుబాళింపజేయాలని ఉన్నది — శ్రావ్యమైన సప్తస్వరాలతో భావాల గీతాలు గుండెల్లో కుమ్మరింపజేయాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… హృదయాలను హత్తుకోవాలని ఉన్నది — హత్తుకున్న క్షణాల్లోనే హరివిల్లు రంగులు నింపాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… మదులను ముట్టాలని ఉన్నది — మురిసే మనసుల మడతల్లో మమతల దీపాలు వెలిగించాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… చెంతకు చేరాలని ఉన్నది — సమీపమైన హృదయాల్లో చిరునవ్వుల చినుకులు చల్లే చల్లని మేఘమవాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… మనుషుల మధ్య తిరగాలని ఉన్నది — మాటల్లో మాధుర్యం, మమకారం మేళవించి” మానవత్వం మళ్లీ మేల్కొల్పాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… సమాజానికి సేవ చేయాలని ఉన్నది — సాయంలోనే సత్యం చూసి సంతృప్తి సౌఖ్యాల్ని పంచాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… సూక్తులు చెప్పాలని ఉన్నది — సుభాషితాల సిరులతో సూక్ష్మ సత్యాలు సజీవం చేయాలని ఉన్నది. నాకెందుకో… భళిగా బోధించాలని ఉన్నది — బోధనలో బంగారు బాటలు చూపించి బ...

 అక్షరాల ఉరుములు అద్భుత కవిసమ్మేళనంలో… నిర్వాహకుల ఆధ్వర్యంలో… అతిథుల సమక్షంలో… కవులు ఊపేశారు — భావాల గాలివానల్ని రేపుతూ, అక్షరాల అలలతో గుండెల్ని గుబాళింపజేశారు. కవులు ఉరిమారు — ఉరుముల్లాంటి పదాలతో పులకరింతలు పుట్టిస్తూ, నిశ్శబ్దాన్నే నినాదంగా మలిచారు. కవులు ఊదేశారు — మాటల్లో మధురిమల్ని ముద్దాడిస్తూ, మనసుల తలుపులు మెల్లగా తెరచారు. కవులు ఉప్పొంగారు — ఆవేశపు అగ్నిజ్వాలలై ఎగసిపడుతూ, సత్యాల్ని సమాజం ముందుంచారు. కవులు ఊపారు — లయల లహరిలో లోకాన్ని ఊయలూగిస్తూ, ప్రాసల పల్లకిలో పరవశం పంచారు. కవులు ఉతికారు — అసత్యాల మలినాలను పదాలతో శుభ్రపరుస్తూ, సత్యస్వరూపాన్ని ప్రతిబింబింపజేశారు. కవులు ఉరికారు — ఆలోచనల అంచులపై ఆత్మల్ని పరుగెత్తిస్తూ, అక్షరాల ఆకాశంలో విహరింపజేశారు. కవులు ఉత్సాహపరిచారు — నిరాశల నీడలను తొలగిస్తూ, ఆశల దీపాల్ని ప్రతి గుండెలో వెలిగించారు. అలా… కవిసమ్మేళనం కేవలం సభ కాదు — అక్షరాల ఆరాటం, భావాల ఉరుము, అంతరంగాల మేల్కొలుపు, సమాజపు స్పూర్తి! — గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 కవితామృతం కవితలు కవిని కోరితే — మౌనం మధుర స్వరమవుతుంది, కవితలు కలలోకొస్తే — నిద్రే నినాదమవుతుంది. కవితలు కనికరిస్తే — మనసు మడతల్లో మమతగా మెలుగుతుంది, కవితలు కుమ్మరిస్తే — భావ భాండాగారం పొంగిపొర్లుతుంది. కవితలు కలం నుంచి జారితే — హృదయం గంగలా పారుతుంది, కవితలు కాగితాలకెక్కితే — పదాలు ప్రపంచాన్ని చుట్టేస్తాయి. కవితలు కురిపిస్తే — ఎండిన మనసులు చిగురిస్తాయి, కవితలు కారిస్తే — వేదనలు వెన్నెలగా మారుతాయి. కవితలు కనబరిస్తే — కళ్లను మాయచేసి కట్టిపడేస్తాయి, కవితలు కట్టేస్తే — మనసులను మంత్రముగ్ధం చేస్తాయి. కవితలు — కల్పవృక్షాలు, కాంతులు, కాలానికి దీపాలు, మధుర మంత్రాలు — కవితలు ఉంటే — జీవితం జడత్వం కాదు, భావం బంధీ కాదు, అక్షరమవుతుంది అజరామరము. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 అక్షరాల ఆటలు ఆడుదమా అచ్చరాలతో ఆట — అక్షరాల అల్లికతో అంతరంగాలను అలరిస్తూ, పుష్పాల దండల్లో పొంకాలు ప్రదర్శిస్తూ, పదాల పందిళ్ళల్లో పరిమళాల్ని చల్లుతూ. పాడుదమా ప్రాసల పాట — ఛందస్సు చెలిమిలో చిలకల గీతాలవుతూ, లయల లహరిలో మనసులను ముంచుతూ, మధుర స్వరాలతో మధువును పంచుతూ. పారించెదమా ఆలోచనల వరద — ఎండిన వాగులను గలగలలాడిస్తూ, సత్యాల సాగరంలో సత్యాన్ని చిమ్ముతూ, సృజనల సిరులను సిరిసంపదలుగా చిందిస్తూ. కట్టెదమా భావాల మూట — హృదయపు హారాల్లో హారతుల్లా వెలుగుతూ, ప్రేమ పూతలతో పుష్పగుచ్ఛాల్లా పేరుస్తూ, మనసుల మధ్య మమతా మంత్రాలై నిలుస్తూ. చేసెదమా అందాల వర్ణన — ప్రకృతి పుటలపై పరిమళాల చిత్రాలవుతూ, మనోహర క్షణాలను మణిమాలలుగా మలుస్తూ, అందాన్ని ఆరాధనగా ఆవిష్కరించుతూ. పంచెదమా ఆనందాల పంట — సంతోషపు సాగులో సిరులు పండిస్తూ, నవ్వుల నిండుగ నిత్య వసంతంలా విరబూస్తూ, ప్రతి హృదయంలో పుష్పోత్సవం నింపుతూ. పంపెదమా సమాజ మాధ్యమాలకు — మన భావాల బాణాలు ప్రపంచం దాటగా, మనసుల మధ్య మైత్రి మాలికలు ముడిపెడుతూ, అక్షరాల సేతువులను అహర్నిశం నిర్మిస్తూ. ప్రచురించెదమా పత్రికల పుటలందు — మన కలాల రాతలను కాంతులై మెరిపిస్తూ, చరిత్ర చెక్కే చరణాల్లా ని...

 కవితంటే… ఎందుకు ఆరాటం! కవితంటే ఎందుకు చెవికోసుకుంటావ్? — అక్షరాల ఆలాపనలో ఆత్మస్వరాలు వినిపిస్తాయా, నిశ్శబ్దంలో నిగూఢమైన నిజాలు నవ్వుతూ నీ చెవిని తాకుతాయా. కవితంటే ఎందుకు అంత కష్టపడతావ్? — పదాల పుట్టలో భావాల బంగారం దొరుకుతుందా, ఒక్క పంక్తి పుడితే వేల హృదయాలు పులకరించుతాయా. కవితంటే ఎందుకు వెంపర్లాడుతావ్? — మనసు మబ్బుల మధ్య మెరుపులా మెరవాలా, లోపలి తుఫాన్లను లయగా మార్చాలని తపనా? కవితంటే ఎందుకు ఖర్చులు పెడతావ్? — అది వ్యయం కాదు, యజ్ఞం అంటావా, అక్షరాలకు అంకితమైతే అమరత్వమే లభ్యమవుతుందా. కవితంటే ఎందుకు గళమెత్తుతావ్? — నిశ్శబ్దం చెప్పలేని బాధలు నాదమై పలకాలా, న్యాయం నడవాలని నినదిస్తావా. కవితంటే ఎందుకు పరుగెత్తుతావ్? — కాలం కంటే ముందే కలల్ని చేరుకోవాలా, ప్రతి క్షణాన్ని పదాల్లో బంధించాలనే ఆత్రుతా? కవితంటే — శ్వాసల మధ్య సాగే సంగీతం, హృదయానికి హృదయం కలిపే సేతువు, మనిషిని మనిషిగా నిలబెట్టే మహోన్నత సాధన! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం 🌸🌸ప్రపంచ కవితా దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు 🌸🌸

 ఆద్యంతం ఆసక్తికరంగా సాగిన వీక్షణం 163వ అంతర్జాల కవిసమ్మేళనం *************************************************** నేడు 21-03-26వ తేదీ శనివారం ఉదయం అంతర్జాలంలో జరిగిన మూడు గంటల 163వ కాలిఫోర్నియా వీక్షణం గవాక్షం అంతర్జాల కవిసమ్మేళనం ఆద్యంతం ఆసక్తికరంగా జరిగింది. మొదట వీక్షణం అధ్యక్షురాలు డాక్టర్ గీతా మాధవి కవిసమ్మేళనం నిర్వాహకులు మధు ప్రఖ్యా మరియు గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్ గార్లకు మరియు సమావేశంలో పాల్గొంటున్న కవులకు స్వాగతం పలికారు, ఉగాది శుభాకాంక్షలు తెలిపారు. తర్వాత 163 నెలల నుండి నిరాటంకంగా జరుపుతున్న వీక్షణం సంస్థ కవులకు ప్రోత్సహించాటానికి చేబడుతున్న కార్యక్రమాల గురించి వివరించారు. సమావేశంలో ప్రఖ్యాత కవులు, యువకవులు పాల్గొని విజయవంతం చేస్తున్నారని చెప్పారు. ప్రముఖ కవి మధుబాబు ప్రఖ్యా కవిత్వం గురించి మాట్లాడారు. గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్ వీక్షణం నిర్వాహకుడిగా బాధ్యతలు నిర్వర్తించటం ఒక భాగ్యంగా, ఒక గౌరవంగా భావిస్తున్నానని చెప్పారు. కవిసమ్మేళనం అధ్యక్షులు మధు ప్రఖ్యా  మాట్ల్లడుతూ కవి ఒక ఋషి, సుఖదుఃఖాలను నలుగురితో పంచుకునేవాడు అని చెప్పారు. కవిత్వం ఒక శక్తి అన్నారు. పిమ్మట ...

 కవిత్వమంటే... కవిత్వమంటే —   అక్షరాల విస్ఫోటనం, ఆలోచనల స్వరం,  అందాల ఆవిష్కరణ, ఆనందాల ప్రవాహం. కవిత్వమంటే —  పువ్వుల పరిమళం, నవ్వుల మాధుర్యం, ప్రకాశపు కిరణం, ఆశల తరంగం. కవిత్వమంటే -  మధురమాటలు, హృదయ గీతాలు,  భావాల నాట్యం, అమృత ధారలు. కవిత్వమంటే —  ఆణిముత్యాల మెరుపు, నవరత్నాల వెలుగు, మంత్రాల మహత్యం, తంత్రాల సౌందర్యం. కవిత్వమంటే —  కల్పనాకాశం, ప్రేమ పరిమళం, జీవస్పందనం, నిత్య ప్రకాశం. అనుభూతి అక్షరమైతే  పుటలపై పుట్టేది కవిత్వం, హృదయం హరివిల్లైతే  రంగులై విరిసేది కవిత్వం. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

ఉగాది ఆహ్వానం ఉగాది పండుగ వచ్చింది — కొత్త ఉదయ కాంతులను తీసుకొచ్చింది, పచ్చని ఆశల పల్లవిలా ప్రతి గుండెలో వెలుగులు నింపింది. ఉగాది కొత్తవత్సరాన్ని తెచ్చింది — కాలచక్రం కొత్త కథలు చెప్పింది, చిగురించే కలలతో జీవితానికి కొత్త రాగం అందించింది. ఉగాది ఉత్సాహము నచ్చింది — మనసుకు మధురిమగా తాకింది, మల్లె పూలలా, వసంతపు పరిమళంలా  ప్రతి ఊపిరిలో ఆనందం నింపింది. ఉగాది ప్రకృతిని మెచ్చింది — మన సంస్కృతిని మళ్లీ పలికించింది, పచ్చడి రుచుల్లో కోక్యిల కూతల్లో జీవిత సత్యాలను నేర్పించింది. ఉగాది గుడులలోకి పిలిచింది — మామిడి తోరణాలు కట్టించింది, ముందుకు సాగమని ఆహ్వానించింది, గతాన్ని గాలిలో కలిపి భవిష్యత్తు వైపు నడవమంది. ఉగాది మనసులను గెలిచింది — నిరాశలపై ఆశల జెండా ఎగరేసింది, కొత్త సంవత్సరాన్ని నవ్వులతో మన గుండెలను నింపింది. ఉగాది అంటే — ప్రతి ముగింపులో ఒక ప్రారంభం, ప్రతి కన్నీటిలో ఒక చిరునవ్వు, ప్రతి హృదయంలో ఒక కొత్త జీవితం. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 ఎత్తుకున్నా… (ఎత్తులచిట్టా) పాపను ఎత్తుకున్నా — ప్రీతి పరిమళం పసిడి క్షణాలై ప్రవహించింది, చిన్న చేతుల్లో చిరునవ్వులు చిలకరిస్తే మనసు మృదువై మల్లెలా మొగ్గ తొడిగింది. పాటను ఎత్తుకున్నా — పదాలు పల్లవిగా పరవశించగా, రాగాల రెక్కలపై ఆత్మ ఎగిరి ఆనంద గగనంలో ఆడిపాడి విరిసింది. బరువును ఎత్తుకున్నా — భుజాలపై భారమై నిలిచినా, ధైర్యం అండగా నిలబడింది, జీవితం జయగీతం ఆలపించింది. బాధ్యతను ఎత్తుకున్నా — బాటలో వెలుగులు దీపాలై వెలిగాయి, నమ్మకం నడిపే ప్రతి అడుగులో నిలకడ నిండిన గమ్యం చేరువైంది. సమస్యను ఎత్తుకున్నా — సంకల్పం శక్తిగా మారింది, అడ్డంకులన్నీ దారులయ్యాయి, విజయం తలుపులు తట్టింది. తలను ఎత్తుకున్నా — గర్వం వదిలింది, గౌరవం పెరిగింది, నిజాయితీ నీడగా నిలిచింది మనిషితనం మహిమగా మెరిసింది. ఎత్తుకోవడం అన్నది —  భారమూ కాదు, భావమూ కాదు… అది జీవనయాత్ర, ఎత్తుకున్నదే మనల్ని ఎత్తుతుంది — మనసు ఎత్తితేనే మనిషి మహోన్నతుడవుతాడు. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 కయ్యమో — వియ్యమో? కయ్యానికి — వియ్యానికి కోపపు అగ్నికి — ప్రేమపు జలానికి మధ్యలో మనసు మార్గం వెతుక్కుంటూ తడబడుతుంది. కొయ్యటానికి — వెయ్యటానికి కఠిన నిర్ణయానికి — కరుణ హృదయానికి మధ్యలో మనిషి మూల్యాల మర్మాన్ని కొలుస్తూ నిలుస్తాడు. గయ్యాలితనానికి — వయ్యారితనానికి గర్జించే గర్వానికి — మురిపించే మాధుర్యానికి జీవితరంగంలో రంగులు మారుతూనే ఉంటాయి. మెయ్యటానికి — మోయటానికి చేజిక్కింది తినటానికి — పైపడింది భరించటానికి మధ్యలో హృదయం సరిగమల సప్తస్వరాలు పలుకుతుంది. తియ్యదనానికి — తీయటానికి మాటల మాధుర్యానికి — మమతను తొలగించటానికి మనుగడ గీతంలో ప్రేమ రాగం పరిమళిస్తుంది. కుయ్యటానికి — ముయ్యటానికి చిలిపి నవ్వులకు — మౌన క్షణాలకు మనసు అద్దంలో జీవిత చిత్రం మెరుస్తూనే ఉంటుంది. జీవితం ఎప్పుడూ  రెండు దారుల మధ్యే నడుస్తుంది — కయ్యమో, వియ్యమో… కోపమో, ప్రేమో… అటో ఇటో తూలే మనసే మనిషి నిజ స్వరూపం. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 ఆనంద తరంగాల్లో... ఆనందాల్లో మునుగుతా — అమృతపు అలలలో ఆత్మను ముంచుతా, మనసు సరస్సులో మెరిసే మధుర కాంతులను మిలమిలలాడిస్తా. ఆనందాల్లో తేలుతా — ఆశల హంసలా ఆకాశంలో విహరిస్తా, సంతోష సవ్వడుల్లో సరిగమల సప్తస్వరాల్లా పరవశించుతా. ఆనందాల్లో కాలం గడుపుతా — ప్రతి క్షణాన్నీ పూల దండగా అల్లుతా, నవ్వుల నిండిన నిమిషాలతో గంటల తరబడి జాజివాన కురిపించుతా. ఆనందాల్లో పయనిస్తా — అనురాగ మార్గాల్లో అడుగులు వేస్తా, సహృదయాల సాన్నిధ్యంలో సుగంధ గాలిలా సతతం సంచరిస్తా. ఆనందాల్లో జీవిస్తా — మనసుల మధురతను మమతగా పంచుతా, సంతోషాల సూర్యకిరణాలతో జీవిత గగనాన్ని సంపూర్ణంగా ప్రకాశింపజేస్తా. ఆనందాల్లో నవ్వుతా — ఆత్మ గానంగా ఆనందం ఆలపిస్తా, ప్రేమ పూవుల పరిమళంతో ప్రపంచాన్నంతా పరవశింపజేస్తా. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 వానరాగాలు చెట్లు పెంచు — అడవులు సృష్టించు, పచ్చదనం పరచు — మబ్బులు తేలించు, చినుకులు రాలనీ — వాగులు పారనీ, గొంతుల దప్పిక తీరనీ — మనసులు మురిపించనీ. వానను రానీ, వాడిన నేలపై వాసంతం చిందనీ. వానను కురవనీ, వేల జీవుల్లో వెలుగులు నింపనీ. వానను తడుపనీ, తడిసిన పొలాల్లో పచ్చదనం పూయనీ. వానను పారనీ, వాగుల గుండెల్లో గలగలలాడనీ. వానను పొంగనీ, కాలువల ఒడిలో కలల్ని నింపనీ. వానను పాడనీ, మేఘాల వీణలో మధురంగా మ్రోగనీ. వానను సాగనీ, పల్లెల గుండెల్లో పంటల్ని పండనీ. వానను మాట్లాడనీ, చినుకుల భాషలో ప్రేమలు చెప్పనీ. వానను నవ్వనీ, మనసుల మైదానాల్లో మాధుర్యాలు చల్లనీ. వానను ఒలుకనీ, జీవజాలానికి జీవామృతం పంచనీ. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 వన్నెల వైభవం నీలి ఆకాశం నవ్వితే — మనసుల్లో నీలిమ నింపుతుంది, అపారమైన ఆ విశాలతలో ఆశల పక్షులను ఎగరేస్తుంది. సప్తవర్ణాల హరివిల్లు మెరిస్తే — ప్రకృతి కుంచె రంగులు చిందిస్తుంది, వానబిందువుల వీణపై రంగుల రాగాలు ఆలపిస్తాయి. పచ్చని చెట్లు పలికితే — పృథ్వి ఒడిలో జీవం మొలుస్తుంది, చిగురుల చప్పుళ్లలో ప్రకృతి నవ్వులు వినిపిస్తాయి. రంగుల పూలు విరిసితే — సువాసనల సందేశాలు పంచుతాయి, మౌనంగా వికసిస్తూ మనసులకు మధురానుభూతులు అందిస్తాయి. తెల్లని వెన్నెల పరచుకుంటే — రాత్రి ముద్దుగా మెరిసిపోతుంది, చంద్రకాంతి చీర కప్పుకొని ప్రపంచం ప్రశాంతంగా నిద్రపోతుంది. బులుగు సముద్రం ఉప్పొంగితే — అలల ఆటలలో సంగీతం పుడుతుంది, అపారమైన ఆ గర్భంలో అనేక రహస్యాలు దాచుకుంటుంది. సింధూరపు బొట్టు మెరిసితే — భారత నారి గౌరవం వెలుగుతుంది, ఒక చిన్న ఎర్రబిందువులోనే సంస్కృతి సౌందర్యం నిలుస్తుంది. మువ్వన్నెల జండా ఎగిరితే — భారత హృదయం గర్వంగా కొట్టుకుంటుంది, కేసరి, తెలుపు, పచ్చ రంగుల్లో జాతి ఆత్మ గాథ మెరిసిపోతుంది. రంగుల ఈ లోకంలో — ప్రకృతి చిత్రమే జీవితం, ప్రతి రంగులో ఒక భావం, ప్రతి క్షణంలో ఒక సౌందర్యం. రండి — రంగుల్లో మునుగుదాం, వర్ణాల్ల...

 నిజాలు నిష్టూరాలు నిజాన్ని దాచేస్తున్నారు — వెలుగు భయంతో, అబద్ధాల ముసుగులతో అద్దాలన్నీ కప్పేస్తున్నారు. నిజాన్ని బందిస్తున్నారు — పదాల జైలులో పెట్టి, నిజ స్వరాన్ని గోడల మధ్య నొక్కేస్తున్నారు. నిజాన్ని చూడొద్దంటున్నారు — కళ్ళకు గంతలు కట్టి, మాయామాటలతో మార్గాలు మళ్లిస్తున్నారు. నిజాన్ని చెప్పొద్దంటున్నారు — సత్యస్వరాన్ని మూయించి, న్యాయ దీపాన్ని నిశ్శబ్దంలో ముంచేస్తున్నారు. నిజాన్ని కొనేస్తున్నారు — ధనపు తూకాలలో తూచి, ధర్మాన్నికూడా దుకాణపు సరుకుగా చేస్తున్నారు. నిజాన్ని నొక్కేస్తున్నారు — అబద్ధాల భారంతో సత్యపు గుండెపై రాళ్లు పెడుతున్నారు. నిజం కొట్టుకుంటుంది — నొక్కిన గుండెలోనూ ధర్మం ధడకధడక మోగి వెలుగై బయటపడుతుంది. కాని — నిజం దేవత, దాచినా దివ్య కాంతి దాగదు. నిజం సూర్యుడు — మబ్బులు కమ్మినా మరలా ఉదయించక మానడు. చివరికి — అబద్ధాల రాజ్యాలు కూలిపోతాయి, మాయల మేడలు కరిగిపోతాయి; కాల సింహాసనంపై కూర్చునేది — నిజం దేవతే. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 నవ్వుల బాటలో నడుద్దాం — నూరేళ్ల జీవితం బ్రతుకుదాం బాగా బ్రతుకుదాం — బంగారు భావాలతో మనసును నింపుదాం, మనుగడకు మాధుర్యమై మనసుల మధ్య మమకారం చల్లుదాం. నిలకడగా బ్రతుకుదాం — నీతిమార్గాన్ని నడకగా చేసుకుందాం, అడుగడుగునా ధైర్యంగా అర్థవంతమైన అడుగులు వేద్దాం. నిశ్చింతగా బ్రతుకుదాం — నేటి క్షణాలను నిధిగా భావించుదాం, గతపు గాయాలను గాలిలో కలిపి రేపటిని చిరునవ్వులతో ఆహ్వానిద్దాం. నిర్భయంగా బ్రతుకుదాం — నిజం అనే కవచం ధరించుదాం, న్యాయం అనే దీపంతో అంధకారాల్ని పారదోలుదాం. నిజాయితీగా బ్రతుకుదాం — మనసుకు మనమే సాక్షులమవుదాం, మాటల్లో మాధుర్యాన్ని చర్యల్లో చైతన్యాన్ని నింపుకుందాం. నిగర్విగా బ్రతుకుదాం — విజయాల్ని వినయంగా ధరించుదాం, మనిషితనమును ముద్దాడుతూ మానవత్వమునకు మకుటమై నిలుద్దాం. నిర్మొహమాటంగా బ్రతుకుదాం — నిజం చెప్పే నిబ్బరంతో మెలుగుదాం, న్యాయానికి నిత్య దీపమై జీవిత గృహంలో వెలిగించుదాం. నవ్వుతూ బ్రతుకుదాం — చిరునవ్వుల చినుకులతో గడుపుదాం, చుట్టూ ఉన్న చీకట్లను చెదరగొట్టి ఆనందాన్ని అక్షరాలా పంచుదాం. నిండునూరేళ్లు బ్రతుకుదాం — నిరంతర ప్రేమల పూలను చల్లుదాం, సార్థక జీవన గీతాన్ని ఆలపిస్తూ సుగంధ జ్ఞాపకాలై మి...

 వాక్యాల వైభవం వాక్యం పుడితే — మనసు మౌనానికి స్వరమవుతుంది, భావాల గర్భంలో పెరిగిన బంగారు బిడ్డలా వెలిగిపోతుంది. వాక్యం రసాత్మకమైతే — హృదయ తంతుల్ని తాకుతుంది, రసరాగాల వర్షం కురిపిస్తూ మనసులకు మధురానుభూతి పంచుతుంది. వాక్యం సృజనాత్మకమైతే — ఆలోచనల ఆకాశంలో విహరిస్తుంది, కొత్త నక్షత్రాలు వెలిగిస్తూ కల్పనలకు రెక్కలు కడుతుంది. వాక్యం మధురాత్మకమైతే — తేనెలో ముంచిన అక్షరాలై అలరిస్తుంది, పలికిన ప్రతి మాటలో ప్రేమ పరిమళం పూయిస్తుంది. వాక్యం లయాత్మకమైతే — పదాల అడుగులకు తాళం వేస్తుంది, హృదయ స్పందనలతో కలిసి మధుర గీతమై మ్రోగుతుంది. వాక్యం కవితాత్మకమైతే — భావాల తోటలో వికసిస్తుంది, సౌందర్య పుష్పమై చదివిన హృదయాలను పరవశపరుస్తుంది. వాక్యం ప్రేరణాత్మకమైతే — నిస్సత్తువైన అడుగులకు ధైర్యం నూరిపోస్తుంది, చీకటి మార్గాల్లో కూడా వెలుగుల దారిని చూపిస్తుంది. వాక్యం భావాత్మకమైతే — మనసుల మధ్య వంతెన నిర్మిస్తుంది, మనిషిని మనిషికి దగ్గరచేసే మధురమైన మానవ సంగీతమవుతుంది. వాక్యం వర్ణనాత్మకమైతే - అందమైన దృశ్యం చూపిస్తుంది, అంతరంగాన్ని అంటి ఆనంద సాగరంలో ఓలలాడిస్తుంది. వాక్యాలే కావ్యాలు — శ్రావ్యాలు వాక్యాలే పునాదులు — భవంతు...

 కలాల కూర్పులు కలాలు అల్లిన పదునైన అక్షరాలు — పగిలిన మౌనాలను పలికిస్తాయి, నిద్రలో ఉన్న నిజాలను నిగర్విగా నిలబెడతాయి. కలాలు వాడిన పదునైన పదాలు — పొరలైన అబద్ధాలను తొలగిస్తాయి, మాయమాటల ముసుగులను మెల్లగా చీల్చి చూపిస్తాయి. కలాలు తెలిపిన పదునైన భావాలు — మనసుల మర్మాలను తడిమేస్తాయి, నిర్లిప్తంగా నిలిచిన హృదయాల్లో నిజం మంటలు రాజేస్తాయి. కలాలు వదిలిన పదునైన మాటలు — సమాజపు మలినాలను కడుగుతాయి, సత్యపు కాంతిని సర్వదిక్కులా పరచుతాయి. కలాలు కూర్చిన పదునైన రాతలు — కాలపు చెక్కిళ్లపై చెక్కుతాయి, కాలుష్యపు గోడలపై కవిత్వపు కిరణాలు చిమ్ముతాయి. కలాలు పేర్చిన పదునైన కవనాలు — చీకట్ల గుండెల్లో వెలుగు నాటుతాయి, మనుష్యత్వం మళ్లీ మొలిచేలా మనసుల నేలను మేల్కొలుపుతాయి. కలాలు కదిలితే — కుర్చీలు కూడా కదులుతాయి, కలాలు పదునెక్కితే — కప్పుకున్న ముసుగులు జారిపోతాయి. కలాలు కురిస్తే — అబద్ధాల మేడలు కూలిపడతాయి, కలాలు మెరిస్తే — నిజాలే నిత్యంగా నిలిచిపోతాయి. కలం వ్రాతలు కళ్ళను కట్టిపడేస్తాయి, కలం చేతలు కనువిప్పు కలిగిస్తాయి; కలం మోతలు కర్ణాలకు కమ్మదనమిస్తాయి, కలం పోతలు కలనామృతం కురిపిస్తాయి. – గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్...

 కలికాలం – కాంతల కాలం (చమత్కార కవిత) పట్టుకుందామని ప్రయత్నిస్తుంటే ఏ పడతీ ప్రసన్నమవటంలే!  ముట్టుకుందామని మురిసిపోతుంటే ఏ మగువా ముందుకురావటంలే! కట్టుకుందామని కాంక్షిస్తుంటే ఏ కాంతా కలసిరావటంలే! మాంగళ్యధారణకు ముహూర్తంపెడతానంటే ఏ మహిళా మెడవంచటంలే! లాలిస్తానని లేపుతుంటే ఏ లలన లొంగటంలే! భరిస్తానని భరోసా ఇస్తుంటే ఏ భామా భుజాలెత్తటంలే! సహజీవనం చేద్దామంటే ఏ స్త్రీ సహకరించటంలే! సరసాలకు చెంతకురమ్మంటే ఏ సుందరి సిద్ధపడటంలే! పట్టుచీరెలిస్తా పక్కకురమ్మంటే ఏ పయ్యెద పుచ్చుకోవటంలే! బంగారునగలిస్తా బాగాతయారవ్వమ్మంటే ఏ భామా బుట్టలోపడటంలే! వలలో వేసుకుందామనుకుంటే ఏ వనితా చిక్కటంలే! స్వర్గం చూపిస్తానంటే ఏ సుమతీ నమ్మటంలే! అబలలతరం అంతమైంది సబలలతరం సాగుతోంది అతివలతరం ఆరంభమైంది రమణులతరం రాజ్యమేలుతోంది! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం. 💐💐💐💐🌹🌹🌹🌹సమాజ నిర్మాణంలో స్ఫూర్తిదాయక పాత్ర పోషిస్తున్న  మహిళామణులందరికీ అంతర్జాతీయ మహిళాదినోత్సవ శుభాకాంక్షలు💐💐💐💐🌹🌹🌹🌹

 దోమల కాటులు — సమాజపు గాటులు (వ్యంగ్య కవిత) దోమలున్నాయి జాగ్రత్త — మన చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి, మనమే వేసిన చెత్తలో వాటి సామ్రాజ్యం పెంచుకుంటున్నాయి! దోమలు ఇళ్లలోకి వస్తాయి — ఆహ్వానం లేకుండానే, మన గుమ్మం ముందు నిలిచిన మురుగు నీళ్ల పిలుపుతోనే. దోమలు చుట్టూ తిరుగుతాయి — మంత్రుల కాన్వాయిలా గోల చేస్తూ, చెవిలో గుసగుసలాడుతూ మన నిద్రపై పన్ను వేస్తూ. దోమలు కాటులు వేస్తాయి — పన్ను వసూలుదారుల్లా, మన రక్తాన్ని వడ్డీతో వసూలు చేస్తున్నట్టుగా! దోమలు రోగాల దూతలు — జ్వరాల జెండా పట్టుకుని, మన నిర్లక్ష్యాన్ని సొమ్ము చేసుకుంటూ వస్తాయి. అందుకే — దోమల నుంచి రక్షించుకో, మురుగు నీళ్లు నిల్వనివ్వకు, స్వచ్ఛతనే ఆయుధంగా ఎత్తుకో. జనులారా… ఇంకో జాగ్రత్త కూడా అవసరము! మన మధ్యా మశకాల్లాంటి వారున్నారు — కాటులు వేసే కామందులున్నారు, నెత్తురు త్రాగే నరరూప రాక్షసులున్నారు! దోమల కోసం ఉన్నాయి కాయిల్స్‌, స్ప్రేలు, దోమతెరలు … మనుషుల మశకాల కోసం కనిపెట్టాలి అస్త్రశస్త్రాలు మందుమాకులు! — గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 కవితావేశం మబ్బులు కమ్ముకుంటే చినుకులు రాలతాయో లేదో కానీ — తలపులు తడితే అక్షరాలు జల్లులై జాలువారుతాయి. గాలి వీస్తే చెట్లకొమ్మలు ఊగుతాయో లేదో కానీ — మనసును తాకితే భావాలు పరిమళాలై వ్యాపిస్తాయి. వాన కురిస్తే భూమి పచ్చబడుతుందో లేదో కానీ — ఊహలు ఉప్పొంగితే కవిత్వం ప్రవాహమై పారుతుంది. మొగ్గలు తొడిగితే పూలు పూస్తాయో లేదో కానీ — ఆలోచనలు మొలిస్తే అక్షరాల తోట పూస్తుంది. నోరు తెరిస్తే మాటలు జారుతాయో లేదో కానీ — హృదయం తెరిస్తే ప్రాసపదాలు పుట్టుకొస్తాయి. రవి ఉదయిస్తే లోకం వెలుగుతో నిండుతుందో లేదో కానీ — కవి ఉదయిస్తే సాహిత్య జగం కాంతిమయం అవుతుంది. మబ్బులు ఆకాశంలో పుడతాయి — కవితలు హృదయంలో పుడతాయి; చినుకులు నేలను తడిపితే, అక్షరాలు మనసులను తడిపేస్తాయి. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 కలంతో ప్రభంజనం కలమే నా ఆయుధం — పేనా చేతబట్టి భావాల సముద్రాన్ని ఉప్పొంగింపజేస్తా. పదాలు అల్లుతా — మనసుల నూలుతో అర్థాల వస్త్రాన్ని సూక్ష్మంగా నేస్తా. పంక్తులు కూర్చుతా — స్వరాల తాకిడిలో సౌందర్యపు సింహాసనం నిర్మిస్తా. పుటలు నింపుతా — ప్రాణం పోసిన ఆలోచనలతో హృదయాల్లో వెలుగులు నింపుతా. మౌనంలో దాగిన స్వరాలకు సామాజిక వేదికనిచ్చి సత్యాన్ని గర్జనగా నిలుపుతా. అలసిన ఆశలకు ఆధారమవుతూ నిరుత్సాహ నిశిలో నూతన నక్షత్రం నాటుతా. రసధార ప్రవాహంలో మనసులను ముంచెత్తి అక్షరాల అమృతంతో జీవితార్థం తెలుపుతా. ఇదే నా ప్రయాణం — కలంతో ప్రభంజనం, కవిత్వంతో క్రాంతి, భావంతో భవిష్యత్తు! — గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 అక్షరాల అక్షయ ప్రవాహం అక్షరాలు పుట్టకొస్తున్నాయి — మౌనపు గర్భంలో నిద్రించిన ఆలోచనలకు ప్రాణం పోయమంటూ. అక్షరాలు ప్రకాశిస్తున్నాయి — అర్థాల సూర్యకాంతిగా అజ్ఞానపు చీకటిని తరుమమంటూ. అక్షరాలు పరుగెత్తుతున్నాయి — కవితా నదీ ప్రవాహంలో భావాల తీరం తాకమంటూ. అక్షరాలు పయనిస్తున్నాయి — కాలపు బాటలో తరంనుంచి తరానికి వంతెనకట్టమంటూ. అక్షరాలు పరిమళిస్తున్నాయి — సాహిత్య సుగంధంగా హృదయాల లోతులకు చేరుతామంటూ. అక్షరాలు పల్లవిస్తున్నాయి — కవిత్వ వసంతంలో రసాల కోయిలలై ఆలపిస్తామంటూ. అక్షరాలు పంక్తులవుతున్నాయి — అనుభవాల శ్రేణులై జీవితానికి అర్థం చెబుతామంటూ. అక్షరాలు పరవశపరుస్తున్నాయి — రచయితల మనసులను మాత్రమే కాదు, చదువరుల ఆత్మలను కూడా. అక్షరాలు ప్రేమిస్తున్నాయి — వలపులవిరితోటలో విహరిద్దామని సాహితీలోకంలో సంసారం చేద్దామనీ. — గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 తెరిచిన వేళలు… తలుపు తెరిస్తే — లోకమే లోపలికి వస్తుంది, ఆహ్వానం పలికితే అవకాశం అడుగుపెడుతుంది. కిటికీ తెరిస్తే — గాలి గుసగుసలు చెబుతుంది, వెలుగు చిరునవ్వుతో చీకటిని వెనక్కు నెట్టుతుంది. నోరు తెరిస్తే — నిజం నడిచివస్తుంది, మాట మధురమైతే మౌనం కూడా అర్థమవుతుంది. కళ్ళు తెరిస్తే — దృశ్యమే కాదు, దృష్టి కనిపిస్తుంది, చూపులో చైతన్యం ఉంటే జీవితం దారి చూపుతుంది.  గుప్పెట తెరిస్తే — దానం ధర్మమవుతుంది, పిడికిలి సడలితే పుణ్యం పండుతుంది. డబ్బు సంచి తెరిస్తే — అవసరం ఊపిరి పీలుస్తుంది, లెక్కతో కాదు — లక్ష్యంతో ఖర్చుకూ అర్థం దొరుకుతుంది. పుస్తకం తెరిస్తే — కాలమే వెనక్కు నడుస్తుంది, అక్షరాలు అగ్నికణాలై ఆలోచనలను వెలిగిస్తాయి. మనసు తెరిస్తే — మనిషే పుట్టుకొస్తాడు, అహంకారం కరుగుతుంది, ఆనందం అడుగుపెడుతుంది. అన్నీ తెరవాలంటే — సమయం కాదు, సంకల్పమే కావాలి; తెరిచిన వేళల్లోనే జీవితం నిజంగా మొదలవుతుంది. అన్ని తెరిచినా — మనసు మూసితే శూ న్యమే; అన్నీ మూసినా — మనసు తెరిస్తే సంపూర్ణమే. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 రంగుల పండుగ — హోళి  రంగుల పండుగ హోళి — హృదయాలపై వెలుగులు చల్లి, వర్ణాల వర్షంలో తడిసి చలికే చెప్పే వీడ్కోలు. ఎరుపు ప్రేమకు ప్రతీక, పసుపు పుణ్యపు చిరునవ్వు, ఆకుపచ్చ ఆశల పిలుపు, నీలి నమ్మకపు కలువవ్వు. చేతిలో గులాల్ పట్టుకుని మనసులు కలిపే వేళ, నిన్నటి నొప్పులు కడిగేసి నవ్వులు చిందించే వేళ. బంధాల మధ్య గోడలు కూల్చి స్నేహం రంగులై పరచి, కలహాలపై క్షమ కురిపించి కరుణ కాంతులు మెరిపించు. హోళి అంటే హంగామా కాదు, హోళి అంటే హృదయోత్సవం, మనుషుల మధ్య ప్రేమ చల్లే సజీవ సౌహార్ద పర్వం. రంగులు మన ముఖాలకే కాదు — మనసులకూ అంటుకోవాలి, ప్రతి రోజూ హోళిలా మారి ప్రపంచం ప్రేమమయం కావాలి.  గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.