సరిలేరు నీకెవ్వరూ కవిరాజా!

సరిలేరు నీకెవ్వరూ కవిరాజా! —

స్వరాల సిరుల్లో సత్యం ముంచెత్తే సాగరమువి నీవే,

నిత్యమూ నవరసాల్లో నాట్యమాడించే నర్తకుడివి నీవే,

నిశ్శబ్దానికే నాదం నేర్పించే నాదబ్రహ్మవి నీవే।

ఆలోచనల్లో ఆకాశమై విహరిస్తూ —

అనంతాన్ని అక్షరాల్లో ఆవిష్కరించే వింతవాడివి,

గుండె చప్పుడు గీతమై పలికే ప్రతి క్షణం

కాలానికి కవిత్వం నేర్పే కర్తవి నీవే।

అక్షరాల్లో అమృతం చిందిస్తూ —

అంతరంగాలను ఆనందసాగరంలో ముంచెత్తేది నీవే,

పదాల్లో పానకపాయసాల విందు పెడుతూ —

పాఠకుల్లో పూటపూటా పరవశం పొంగించేది నీవే।

పలుకుల్లో తేనెచుక్కలు జారుస్తూ —

పగలు పసిడి వేళలా మురిపించేది నీవే,

మాటల మాధుర్యం అందిస్తూ —

మనసులను మల్లెల మాలల్లా పరిమళింపజేసేది నీవే।

సాహితీవనంలో పువ్వులు పూయిస్తూ —

సృజన సుగంధం గాలిలో నర్తింపజేస్తూ,

కవితల్లో కాంతులు వెదజల్లుతూ —

చీకటిలో కూడా చిరునవ్వులు చిందించేది నీవే।

భావాల్లో రవికాంచని చోటుకూ చేరుతూ —

భువనానికతీతంగా విరజిమ్మే వెలుగువి నీవే,

పరిసరాల్లో సుమసౌరభాలు ప్రసరిస్తూ —

ప్రపంచాన్నే పదప్రయోగాలతో పరవశపరచేది నీవే।

కలం నీ చేతిలో కలగలిసిన మాయదండమై —

కాలాన్ని కట్టిపడేసే కవితలు రాస్తుంటే,

నీ ప్రతి అక్షరం ఆత్మస్పర్శగా మారి —

అనుభూతుల ఆలయంలో నిత్యదీపమై వెలుగునిచ్చేది నీవే।

సరిలేరు నీకెవ్వరూ కవిరాజా! —

నీ కవిత్వం కాలాన్ని దాటే కలువపూల సౌందర్యం,

నీ సాహిత్యం సజీవంగా నిలిచే సత్యస్వరూపం,

నీ అపూర్వ గౌరవగీతం వినగానే పులకరించేది పాఠకప్రపంచం।

— గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.