Gundlapall Rajendraprasad

 చెట్లు  చెట్లకు కొమ్మలు పుడితే — చేతులెత్తి పిలిచినట్టే! చెట్లకు చిగుర్లు తొడిగితే — చిగురాశలు చిగురించినట్టే! చెట్లకు పువ్వులు పూస్తే — ప్రకృతే నవ్వుల పూలు చల్లినట్టే! చెట్లకు కాయలు కాస్తే — భూమాత ఒడిలో సంపద పండినట్టే! చెట్లకు గాలి తగిలితే — సరిగమల సవ్వడి వినిపించినట్టే! చెట్ల కొమ్మలు ఊగితే — ఆనందంతో నాట్యమాడినట్టే! చెట్ల ఆకులు గలగలలాడితే — అమృతగీతాలు ఆలపించినట్టే! చెట్ల నీడన సేదదీరితే — అమ్మ ఒడిలో ఒదిగినట్టే! చెట్లకు డబ్బులు పండితే — ధనవంతులమైనట్టే! చెట్లకు నోట్లే కాస్తే — గల్లాపెట్టెలు నోట్లతో నిండినట్టే! పేదరికమే పలాయనమైతే — ప్రతి గడపా పండుగైనట్టే! కష్టాలన్నీ కరిగిపోతే — కలల రాజ్యం కళ్లముందున్నట్టే! కానీ... ఒక్క క్షణం ఆలోచించు — కాసుల చెట్లే నిజమైతే, కష్టపడే చేతులు ఏమవుతాయి? శ్రమను నమ్మే గుండెల మాటేమవుతుంది? ధనమే దైవమై నిలిచిపోతే, మానవత్వపు విలువేమవుతుంది? చెట్లు డబ్బులివ్వకపోయినా — చల్లని నీడను పంచుతాయి! చేతినిండా కాసులివ్వకపోయినా — చెట్లు కడుపునిండా ఫలాలనిస్తాయి! ఊపిరి పోసే ప్రాణవాయువునిచ్చి — ఉన్నతమైన జీవనాన్నిస్తాయి! ప్రతిఫలమాశించని త్యాగంతో — ప్రకృతి ప్రేమను చాటుతాయి...

 చినుకులు — సంబరాలు చిరుమబ్బులు లేస్తే చిన్నారులు గుమిగూడతారు, చిరుగాలులు వీస్తే చిట్టిపిల్లలు వీధిలోకొస్తారు! చిట్టిపొట్టి పిల్లలని చూచి చిన్నారుల నడుమకు మనమూ చకచకా సాగుదాం, చిలిపి చేష్టలను చూస్తూ చిరునవ్వులతో మనమూ సమయం గడుపుదాం! చినుకులు చిందులు చిందిస్తే — చెమ్మనేలతో చేయు సావాసాలు, చెట్ల కొమ్మలపై చిటపటలతో చెలరేగు ప్రకృతి చిద్విలాసాలు! చిరుజల్లుల చిలిపి తాకిడికి — చెంపల్లోన చెలిమి చెమ్మలు, చిరునవ్వుల చిలకరింపులతో చిగురించు చిన్నిచిన్ని ఆశలు! చిటికెలు వేస్తూ చిన్నోడొస్తే — చిలిపి చూపుల చిన్ని మెరుపులు, చెంత చేరిన చిట్టిపాపాయి నవ్వులతో చిందులేయు చిన్ని హృదయాలు! చిన్నిచిన్ని చిలిపి చేష్టలు — చుట్టూ పంచు చక్కని నవ్వులు, చెదురుమదురు చికాకులెదురైనా చెరగకుండు చెలిమి జాడలు! చినుకుల్లాంటి చిరు సంతోషాలు — చిగురించాలి ప్రతి గుండెలో, చెరగని స్నేహ పరిమళాలు చిందులేయాలి ప్రతి జీవితంలో! చప్పట్లు, ముచ్చట్లు కలిసిన వేళ — సమకూరాలి సంతోషాల మేళ, చెలిమి చిగురించి చేయూతనిస్తే చేకూరాలి జీవితాన ఆనందహేళ! చెక్కిలిని తాకితే — చెంపల్లో వెలువడాలి సిగ్గుల చిందులు, చక్కిలిగింతలు పెడితే — చిరునగవులు వినిపించాలి ...

 ఎందుకో? కొన్నిసార్లు పకపకా నవ్వాలనిపిస్తుంది — నవ్వుల పూలు విరబూయాలని, నలుదిక్కులా ఆనందం చిందేలా నా మనసే వసంతం కావాలని! కొన్నిసార్లు గగనాన విహరించాలనిపిస్తుంది — ఆకాశపు అంచుల్ని తాకాలని, గాలిపటమై గాలితో పోటీపడుతూ కలల లోకంలో విహరించాలని! కొన్నిసార్లు ఎదురుతిరగాలనిపిస్తుంది — ఎదలోని ఆవేశం ఎగసిపడాలని, అన్యాయపు గోడలను కూలదోస్తూ ఆత్మగౌరవపు జెండా ఎగరేయాలని! కొన్నిసార్లు తలవంచాలనిపిస్తుంది — తప్పులను తలచుకొని తల్లడిల్లుతూ, అహంకారాన్ని అణచి వినయంతో ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాలని! కొన్నిసార్లు పారిపోవాలనిపిస్తుంది — బాధల బంధాలు వెంటాడుతుంటే, బరువెక్కిన బ్రతుకు బాటల నుంచి దూరతీరాలకు చేరుకోవాలని! కొన్నిసార్లు మాటలాడాలనిపిస్తుంది — మనసులోని మధురిమలన్నీ పంచాలని, మౌనంగా మిగిలిన మమతలన్నీ మాటల ముత్యాలుగా మార్చాలని! కొన్నిసార్లు మౌనం వహించాలనిపిస్తుంది — మాటల మంటలు మనసును దహిస్తుంటే, వాదనల వలయాల నుంచి విడివడి ప్రశాంత తీరాన నిలవాలని! కొన్నిసార్లు రాయాలనిపిస్తుంది — రాయని భావాల రెక్కలు విప్పాలని, కన్నీటి చుక్కల్ని కవితలుగా మార్చి కాగితంపై హృదయాన్ని పరచాలని! కొన్నిసార్లు ఏడ్వాలనిపిస్తుంది — ఎదలోని వేదనంతా క...

 ఆనందసాగరం ఆనందంలో తేలేవారికి — అలలే అమృతమవుతాయి, ఆశలన్నీ రెక్కలవుతాయి, అంతరంగాలు ఆకాశమవుతాయి! ఆనందంలో మునిగేవారికి — ముత్యాలే ముచ్చటలవుతాయి, మమతలే మధురిమలవుతాయి, మనసంతా మల్లెలవుతుంది! ఆనందంలో కాలం గడిపేవారికి — క్షణాలే కవితలవుతాయి, కాలమే కలలవుతుంది, జీవితమే జాబిలవుతుంది! ఆనందంలో మైమరచేవారికి — లోకమే లాలిపాటవుతుంది, ప్రకృతే ప్రేమగీతమవుతుంది, ప్రతి శ్వాసా ఉత్సవమవుతుంది! ఆనందంలో తడిసేవారికి — కన్నీళ్లే కాంతులవుతాయి, కష్టాలే కథలవుతాయి, గాయాలే గేయాలవుతాయి! ఆనందాన్ని పంచేవారికి — పెదవులే పూలవనమవుతాయి, పలుకులే పరిమళాలవుతాయి, పరిచయాలే పున్నములవుతాయి! ఆనందంలోనికి ఆహ్వానించేవారికి — అడుగడుగునా ఆత్మీయత లభిస్తుంది, మనసునిండా మాధుర్యం చేకూరుతుంది, జీవితమంతా సౌహార్దం నిండుతుంది! ఆనందసాగరంలో ఒక్కసారి — అడుగుపెడితే చాలు, దుఃఖపు దారులన్నీ దూరమై, సంతోషపు తీరాలే కనిపిస్తాయి! ఆనందం వెతికే చోట కాదు — మనసులో మొలిపించే పువ్వు, పంచినకొద్దీ పరిమళించే భావం, జీవించినకొద్దీ విరిసే సౌరభం! రండి... రండి... ఆనందసాగరంలో తేలుదాం, అనురాగపు అలల్లో ఊగుదాం, అందరి హృదయాల్లో ఆనందదీపాలు వెలిగిద్దాం! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప...

 బాగుంటే... పూలు బాగున్నాయా అయితే చూడు పరిమళం నచ్చిందా అయితే ఆస్వాదించు ఎర్రసూరీడు బాగున్నాడా అయితే తిలకించు సూర్యోదయం బాగుందా అయితే వీక్షించు నీలాకాశం బాగుందా అయితే దర్శించు తారలతళుకులు బాగున్నాయా అయితే పరికించు తెల్లనిచంద్రుడు బాగున్నాడా అయితే కాంచు చల్లనివెన్నెల బాగుందా అయితే  విహరించు పచ్చనికొండలు బాగున్నాయా అయితే తరచూ దర్శించు కోనలకుంటలు బాగున్నాయా అయితే రోజూ సందర్శించు పడుచు బాగుందా అయితే హృదయంలో స్థానమివ్వు గుండెల్లో గుబులుపుట్టిస్తుందా అయితే అంతరంగంలో నిలుపుకో అందాలు బాగున్నాయా అయితే కలకాలం గుర్తించుకో ఆనందాలు అందుతున్నాయా అయితే మనసులో దాచుకో  కవితలు బాగున్నాయా అయితే రోజూ చదువు కవనాలు మనసును తట్టాయా అయితే చిరకాలం పదిలపరుచుకో  బాగుంటే అనుభూతులను భద్రపరచుకో జ్ఞాపకాలను నెమరేసుకో కాలాన్ని సద్వినియోగం చేసుకో జీవితాన్ని బాగుపరుచుకో గుండెల్లో గుబాళించు హృదయాల్లో హత్తుకొను మనసుల్లో నిలువు మానవుల్లో మమేకమవు  గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

  పిచ్చెక్కినపుడు ఆలోచనల పిచ్చెక్కినపుడు — ఆకాశమంతా ఊహలై, అంతరంగమంతా అలలై, అంశాల వేటలో మనసు పరుగెడుతుంది! భావాల పిచ్చెక్కినపుడు — మౌనమే మాటలవుతుంది, మనసే మధురగీతమవుతుంది, మమతల జల్లు కురుస్తుంది! అక్షరాల పిచ్చెక్కినపుడు — ఆదిప్రాస అమరుతుంది, అంత్యలయ కుదురుతుంది, అందమైన పదచిత్రం పుడుతుంది! పదాల పిచ్చెక్కినపుడు — ప్రాసలు పరుగులు తీస్తాయి, భావాలు రెక్కలు తొడుగుతాయి, లయలు లాస్యాలు చేస్తాయి! కలం పిచ్చెక్కినపుడు — కాగితం కదనరంగమవుతుంది, కల కవితవుతుంది, కన్నీరు కావ్యమవుతుంది! రాయాలని పిచ్చెక్కినపుడు — నిదురైనా దూరమవుతుంది, నిశిరాత్రి సైతం మేల్కొంటుంది, నాలోని కవిత జ్వలిస్తుంది! కవితల పిచ్చెక్కినపుడు — పువ్వులన్నీ కవనాలవుతాయి, పక్షులన్నీ పాటలవుతాయి, ప్రకృతంతా కవితగా మారుతుంది! కవిత పిచ్చెక్కినపుడు — నేను నేనుగా ఉండను, నా లోకం నాదిగా ఉండదు, అక్షర లోకంలోనే విహరిస్తాను! ఈ పిచ్చి — వ్యాధి కాదు, ఈ పిచ్చి — బాధ కాదు, ఈ పిచ్చే నా ఊపిరి, ఈ పిచ్చే నా కవిత్వం! కలం కదిలినంతకాలం — కవిత పుడుతూనే ఉంటుంది; హృదయం కొట్టుకున్నంతకాలం — ఈ కవితా పిచ్చి బ్రతికే ఉంటుంది! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం