Gundlapall Rajendraprasad

 మాటల మంత్రము – భావాల వర్షం కవిత్వమంటే— కలల కాంతుల కంచుకం కట్టిన కళాత్మక స్వప్నం, రేఖల మధ్య రంగులు పలికించే రాగరంజితం॥ కవిత్వమంటే— లయల లాలిత్యంతో లయబద్ధంగా నడిచే గమనం, హృదయ తంతులపై హార్మోనిలా హోరెత్తే సంగీతం॥ కవిత్వమంటే— భావాల విజృంభణం, అంతరంగ ఆవిష్కరణం, నిశ్శబ్దానికే నాదమిచ్చే మధుర మౌన గానం॥ కవిత్వమంటే— చతురత చిలుకలెగిరే చమత్కార చైతన్యం, ఒక పదంలో ప్రపంచాన్ని ఓలలాడించే మాయాజాలం॥ కవిత్వమంటే— సృజన సుడిగుండంలో స్ఫూర్తి సుడులు తిరిగే కల్పనం, అక్షరాల అణువణువులో అనంతాన్ని ఆవిష్కరించే కవనం॥ కవిత్వమంటే— శోభాస్వరూపిణి, శ్రావ్య సింధు సౌందర్యం, చూసిన కళ్లకు చిలుకరించే చిలిపి చంద్రాతపం॥ కవిత్వమంటే— నవ్యత నీలిమలు నిండిన కొత్త ప్రకాశం, పాతపలుకుల్లో కొత్తపలుకుబడి నింపే నూతనప్రయాణం॥ కవిత్వమంటే— కవనాత్మక కాంతి, కవి హృదయ స్పందనం, ప్రపంచాన్ని ప్రేమతో పలకరించే పరిమళవర్షం॥ కవిత్వమంటే— మనసు ముత్యాల హారం, మాటల మంత్రము— భావాల వర్షం॥ కవిత్వమంటే— హృదయాలను తట్టి మేల్కొలిపే మంత్రం, మదులను ముట్టి మంత్రముగ్ధం చేసే మహత్త్వం॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 సప్తమహిళల స్ఫూర్తులు సృజన నవ్వినపుడు— సృష్టి తలుపులు తెరుచుకుంటాయి, అక్షరాలు అంకురాలై అనంతాన్ని అల్లుకుంటాయి॥ నాగిని నడిచినపుడు— నడుము వంపుల్లో నాదం పలుకుతుంది, నిగూఢ శక్తి నిశ్శబ్దంలో నర్తనమై వెలుగుతుంది॥ కవిత పలికినపుడు— కాలమే కాగితమై వాలుతుంది, పదాల పరిమళంతో ప్రపంచం పరవశిస్తుంది॥ భావన తాకినపుడు— భావాల సముద్రం ఉప్పొంగుతుంది, అంతరంగ తరంగాలు అనుభూతుల గీతమై వినిపిస్తాయి॥ కాళిక రగిలినపుడు— కాలరాత్రి కాంతిగా మారుతుంది, విజృంభించిన శక్తి విశ్వానికి దీపమై నిలుస్తుంది॥ జ్వలిత జ్వలించినపుడు— జీవితమే జ్యోతిగా మెరుస్తుంది, అగ్నికణాల ఆశలు అంధకారాన్ని ఆవర్తిస్తాయి॥ కుముదిని వికసించినపుడు— చందమామ చాయలో చిరునవ్వు చిందిస్తుంది, నిశీథి నిశ్శబ్దంలో నీలిమల హృదయం నింపుతుంది॥ ఈ ఏడు పేర్లు— సప్తస్వరాల సౌందర్యం, స్త్రీ స్వరూపంలో సృష్టి నిత్యనాద గానరాగం॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం 

 కవి రూపవిలాసం కవి పువ్వైనపుడు— పరిమళం పంచే పదాలవుతాడు, స్పందించిన హృదయాలను  భావసుగంధంతో నింపుతాడు॥ కవి పక్షైనపుడు— ఆకాశగర్భంలో ఆలోచనలను విహరింపజేస్తాడు, సరిహద్దులు లేని స్వేచ్ఛగా కల్పనల రెక్కలు విప్పిస్తాడు॥ కవి ఆకాశమైనపుడు— అపారతలో అంతరంగాలను విస్తరిస్తాడు, తనలోనే జగత్తుని దాచుకొని అనంత భావాలను ఆస్వాదింపజేస్తాడు॥ కవి వానచినుకైనపుడు— ఎండిన హృదయాలకు జీవరసమందిస్తాడు, నిశ్శబ్దంగా జారే కరుణగా మనసులను మృదువుగా తడిపేస్తాడు॥ కవి ఇంద్రధనస్సైనపుడు— రంగుల భావాల వర్షం కురిపిస్తాడు, విభేదాల మధ్య వంతెనగా సౌహార్దాన్ని చిత్రిస్తాడు॥ కవి వెలుగైనపుడు— అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించే దీప్తిగా మారుతాడు, తనలోని జ్ఞానజ్యోతి వెలిగించి లోకానికి దారి చూపుతాడు॥ కవి సుగంధమైనపుడు— అనుభూతుల ఆత్మీయతగా వ్యాపింపజేస్తాడు, అపార ప్రేమగా పరివ్యాప్తమై ప్రపంచాన్ని పరిమళింపజేస్తాడు॥ కవి ఈ అన్నింటి సమ్మేళనం— ప్రకృతికి ప్రతిబింబం, పరమార్థానికి ప్రతిధ్వని; రూపం మారినా సారం మారదు— అది కవిత్వం… అది కారుణ్యం… అది కవితాత్మకం॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

  దార్లు పిలుస్తుంటే— దిక్కులు చూపుతుంటే— మనసు మెల్లగా అడుగుతుంది, “ఏ దారి నాది?” అని॥ కొత్తదారి పడతవా— కలల కొసలు తాకుతావా? పాతదారి వీడుతావా— పాఠాల పునాదిని మరిచిపోతావా?॥ మంచిదారి వెదుకుతావా— మానవత్వం ముద్దాడుతావా? చెడ్డదారి వదులుతావా— చీకట్లు చెదరగొడతావా?॥ పూలదారి నడుస్తావా— సుగంధాలు ఆస్వాదిస్తావా? ముళ్ళదారి తొక్కుతావా— సహనం వహిస్తావా?॥ రాజబాట ఎంచుకుంటావా— నాయకత్వ నీడగా నిలుస్తావా? బంగారుబాట అనుసరిస్తావా— భవితను సుఖమయం చేసుకుంటావా?॥ దారులు ఎన్నో— దిశ ఒకటే కావాలి; మనసు మంచిదైతే— ప్రతి దారీ వెలుగే అవుతుంది॥ అడుగు నీవు వేస్తే— అది దారి అవుతుంది; నీతితో నడిస్తే— అది జీవిత గాథ అవుతుంది॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం. 

 నోరు జాగ్రత్త! వ్యర్థ ప్రసంగాలు చెయ్యవద్దు— వెలుగుల మాటలే వెలగాలి; మౌనంలో మెరుస్తున్న సత్యము మనసుల మధ్య మమతగా నిలవాలి॥ కూని రాగాలు తీయవద్దు— కళలో కాంతి కరిగిపోకూడదు; సత్యస్వరమే సుధగా పారాలి సంగతుల సోయగం నిలవాలి॥ దొంగ మాటలు చెప్పవద్దు— దారి తప్పించే దోపిడీ మాటలు; నిజం నిలబెట్టే నిబద్ధతతో నీతిగా సాగాలి అడుగులు॥ కల్లబొల్లి కబుర్లకు దిగవద్దు— కలుషిత గాథలు కరిగిపోవాలి; నిర్మలమైన నీతి కథలే నిలువెత్తు నడవడిక కావాలి॥ ఎచ్చుల మాటలు వదరవద్దు— ఎగసే అహంకార అగ్నిజ్వాలలు; సాధుస్వభావపు చల్లని గాలి సమతను సిరులా చిమ్మాలి॥ నోరు అదుపు తప్పవద్దు— నోటి నుంచి నూలుపోగు మాటలు; మనసుని మురిపించే మధురాలు మాటల్లో మల్లెలై విరియాలి॥ కాకి గోల చేయవద్దు— కలహాల కేకలు కరుగాలి; కోకిల గానంలా కమ్మదనం కంఠంలో కాంతిగా మిగలాలి॥ కుక్క అరుపులు కూయవద్దు— కుటిల స్వరాలు తగ్గిపోవాలి; కరుణ కిరణాల పలుకులతో కాలమే కవిత్వమై మారాలి॥ గాడిద గాండ్రింపులు చేయవద్దు— గాంభీర్య గళమే గౌరవం తెస్తుంది; గొప్పదనం గోలలో కాదు, గుణమున్న మాటల్లోనే గెలుపు ఉంటుంది॥ మాటలు మాణిక్యాలు అవ్వాలి— మనసుల మధ్య మధురం కావాలి; మాటలే మనుష్యుని ముద్ర కావాలి— మాటల్లోన...

 మాటల మంత్రము – భావాల మాధుర్యము వెలుగులు విరజిమ్మమంటారు— వెలుతురు విత్తనాలను వెదజల్లమంటారు; చీకటి చెరగాలంటే చిరు జ్ఞాన దీపాల్ని వెలిగించమంటారు॥ వెన్నెలజల్లు కురిపించమంటారు— వేదనల వేడి తగ్గించమంటారు; మనసు మైదానాల్లో మధుర స్వప్నాల్ని నాటమంటారు॥ చిరునవ్వులు చిందమంటారు— చిరు ఆనందాల్ని పంచమంటారు; వేదనల వర్షంలోనూ వేడుకల్ని సమకూర్చమంటారు॥ పువ్వులు పూయించమంటారు— పదాల తోటల్లో రంగులు చూపమంటారు; భావాల కొమ్మల్లో బంగారు కవితలు విరపూయించమంటారు॥ పరిమళాలు చల్లమంటారు— ప్రేమ గాలిలో పులకింతలు కలపమంటారు; మనసుల మడుల్లో మాధుర్యపు మల్లెలు నింపమంటారు॥ అందాలు చూపమంటారు— అక్షరాల్లో ఆత్మ సౌందర్యం ప్రతిఫలింపజేయమంటారు; చూపుల చెరువుల్లో చైతన్య చంద్రికను తేలియాడించమంటారు॥ ఆనందాలు అందించమంటారు— అనుభూతుల అంచుల్లో ఆహ్లాద తరంగాలు రేపమంటారు; జీవిత జలధిలో జీవన గీతాలు వినిపించమంటారు॥ కవితలు అల్లమంటారు— కాలపు కడలిలో కవన కెరటాలు లేవదీయమంటారు; అక్షరాల ఆభరణాలతో అంతరంగాలను అలంకరించమంటారు॥ మనసులు దోచమంటారు— మాటల మంత్రంతో మానవ హృదయాలు గెలువమంటారు; ప్రేమ పరిమళంతో ప్రపంచాన్ని పూలవనంగా మార్చమంటారు॥ ఇలా అంటారు అందరూ— కాని కవి గుం...

 కవన తృష్ణ కవనవీధిలో తిరగాలని ఉన్నది— కలల కాంతుల వెంట కదలాలని ఉన్నది; అక్షరాల అడుగుజాడల్లో అంతరంగ స్వరాలు వినిపించాలని ఉన్నది॥ కవనరాజ్యము ఏలాలని ఉన్నది— భావాల సింహాసనం అధిరోహించి; పదాల పుష్పాలతో పండుగ చేస్తూ ప్రపంచాన్ని పరిమళింపజేయాలని ఉన్నది॥ కవనసృష్టిని చేయాలని ఉన్నది— కల్పనకు రెక్కలు కట్టి ఎగరాలని; మౌనంలో మోగే సంగీతాన్ని మాటలలో మలచాలని ఉన్నది॥ కవనకడలిలో ఈదాలని ఉన్నది— కలతల కెరటాలను ఆలింగనం చేసుకుంటూ; ఆలోచనల లోతుల్లో దాగిన అమృత ముత్యాలను సేకరించాలని ఉన్నది॥ కవనాకాశంలో విహరించాలని ఉన్నది— నక్షత్రాల నడుమ నవ్వుతూ సాగాలని; వెన్నెలలో వాక్యాల వలయాలు వేసి విశ్వాన్నే వేదికగా మార్చాలని ఉన్నది॥ కవనానందం పంచాలని ఉన్నది— హృదయాల తలుపులు తట్టే హారతిలా; చీకట్లలో చినుకులా జారి చిరునవ్వులు చిగురించాలని ఉన్నది॥ కవనామృతమును త్రాగాలని ఉన్నది— ప్రతి పాదంలో పరిమళం ఆస్వాదిస్తూ; అక్షరాల ఆహ్లాదంలో మునిగి ఆత్మను ఆనందింపజేయాలని ఉన్నది॥ కవనసేద్యము సాగించాలని ఉన్నది— భూమిలా భావాలను జల్లుతూ; కాలమే పంటగా మార్చి కీర్తి ఫలాలను అందించాలని ఉన్నది॥ ఇదే నా కవన తృష్ణ— అక్షరాల్లో జీవించాలనే ఆకాంక్ష! పదాల్లో పవళించాలనే...

 కాల తరంగాలు కాలం కలిసివస్తే— కలల తీరాలకు కెరటాల్లా చేరతావు  క్షణాలను కమ్మగా గడుపుతావు॥ కాలం గడిస్తే— గుండెల్లో తలపులు తట్టుకొస్తాయి గడియారపు గంటలు మ్రోగిస్తాయి॥ కాలం ప్రవహిస్తే— జీవితం నదిలా సాగుతుంది ప్రకృతి పరవశాలు పంచుతుంది॥ కాలం నడిస్తే— చిన్న చిన్న అడుగుల్లోనే చిరునవ్వుల చిగుర్లు పూస్తాయి॥ కాలం నిలిచిపోతే— పసిపాప నవ్వులో, ప్రేమల ముద్దులో ఒక్కో క్షణం ఒక్కో యుగమై నిలుస్తుంది॥ కాలం పరుగెత్తితే— అంబరాన్ని తాకే ఆశలతో యవ్వనం గాలిలా దూసుకుపోతుంది॥ కాలం కరుణిస్తే— కన్నీటి దారుల్లో కరిగిన మనసుకు కాస్త వెలుగై ఆశ దిగి వస్తుంది॥ కాలం కరిగిపోతే— చీకటి కమ్ముకున్న వేళల్లో కూడా వెలుగు ఉదయం పుట్టుకొస్తుంది॥ కాలం మహిమలు చూపితే — అసాధ్యాన్ని సాధ్యమై మలచే శక్తిగా జీవితానికి జయగీతంగా పాడిస్తుంది॥ కాలమే గురువు— కాలమే కవిత— కాలమే జీవన సత్యం! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 బుద్ధి దారితప్పితే ... బుద్ధి గడ్డితింటే— గమనాల గూటిలో గాలివానలు దూసుకెళ్లగా గమనికలన్నీ గాలికొదిలి గరిక మొలకల మధ్య గుండె చప్పుడు మరిచిపోతుంది॥ బుద్ధి మొద్దుబారితే— నిన్నటి నెమరులు నేడు నిశ్శబ్దమై నిజాలన్నీ నిద్రలోనే నడుస్తుంటే నవ్వులకే అర్థం అడగలేని దశలో నిలిచిపోతుంది॥ బుద్ధి మొండికేస్తే— మార్పు తలుపు తట్టినా గుమ్మం తెరవని దృఢత మాటల మడుగులో మునిగి మనసే మలుపు తిరగని మూర్ఖత్వంగా మారిపోతుంది॥ బుద్ధి నిద్రపోతే— జాగరణ గడియారాలు మోగినా వినని నిశ్చలత జీవిత జ్యోతి మసకబారగా జ్ఞానం జారిపడిన జాబిలిలా జారిపోతుంది॥ బుద్ధి ఎగిరిపోతే— కల్పనల కిటికీ దాటి ఆకాశంలో కలిసిపోయి కారణాలన్నీ కరిగిపోతే కలలే కళ్లలో నిలిచిన గాలిపటమై తేలిపోతుంది॥ బుద్ధి మూగపోతే— చైతన్యం చిగురించని చీకటి చెరలో సత్యం సన్నగిల్లి సన్నని శ్వాసగా మారి స్మృతుల సమాధిలో సద్దుచేయక పడుకుంటుంది॥ అయితే— ఒక చినుకు చైతన్యం చాలు, ఒక చిరునవ్వు చాలు, ఒక చిగురు ఆశ చాలు జాగృతమవడానికి॥ అప్పుడు— మళ్లీ బుద్ధి మేల్కొంటుంది, మళ్లీ వెలుగులు వెలుగుతాయి, మనసు మార్గం కనుగొని మళ్లీ మంచి దారిపడుతుంది॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 ప్రతిబింబాల పర్వం మోములు మనసులకు ప్రతిబింబాలు— మాటల వెనుక దాగిన మౌన గాథల ప్రతిధ్వనులు; కన్నులలో మెరిసే కాంతులు కలల గర్భంలో మొలిచిన భావాల దర్పణాలు॥ చేతలు మనుషులకు ప్రతిబింబాలు— చేయి చాచి చేరిన చల్లని స్నేహం, చెయ్యి ఎత్తి చూపే కాఠిన్యం చిత్తాలు చాటే సూటి ముద్రలు॥ ప్రకృతి దృశ్యాలు అందానికి ప్రతిబింబాలు— పొద్దున్న పొగమంచులో పరిమళించే పరవశం, సాయంత్రపు సంధ్యలో సజీవంగా జారే రంగులు— సృష్టి చిత్రకారుడి చిరునవ్వుల చాయలు॥ నవ్వులు ఆనందానికి ప్రతిబింబాలు— నిశ్శబ్దాన్నీ నాట్యం చేయించే నినాదాలు, చిరునవ్వుల వెదజల్లులు— చీకట్లలో వెలిగే దీప్తుల దీపాలు॥ భావాలు ఆలోచనలకు ప్రతిబింబాలు— గుండె గర్భంలో గుసగుసలాడే గీతాలు, ఆలోచనల ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షులు— అవే మానవ అస్తిత్వానికి ఆత్మసాక్ష్యాలు॥ కవితలు కవులకు ప్రతిబింబాలు— అక్షరాల్లో అల్లుకున్న ఆత్మనాదాలు, పదాల్లో పరిమళించే ప్రాణపు పలుకులు— కవి హృదయం కరిగి కాగితంపై పడిన చుక్కలు॥ సముద్రంలో సూర్యుని ప్రతిబింబం సరస్సులో జాబిలి ప్రతిబింబం మనసుల్లో మనుజుని ప్రతిబింబం విశ్వంలో సృష్టికర్త ప్రతిబింబం॥ ప్రతిబింబాలే  ప్రపంచానికి సాక్ష్యం— ప్రతి క్షణం ఒక అద్దం, ప్రతి ...

 అక్షర కామికా! సాహితీ దీపాలు వెలిగించు— దివ్యమైన దీప్తిని చిమ్మించు; అక్షరాల ఆరాధనతో అజ్ఞానాంధకారాన్ని అంతమొందించు॥ నవ్వులు చిందించు— నిశ్శబ్దాల్లో నవనీతమై హృదయాలను తాకించు; మాటల మధ్య మాధుర్యమై మనసుల్ని మమతానురాగాలతో నింపించు॥ సూర్యోదయం కావించు— ప్రభాతంలో ప్రతీ శ్వాసకు ప్రాణం పోయించు; చిగురుటాకుల చప్పుడు లాగా చిన్న ఆశల్ని చిగురించించు॥ జాబిలిని పొడిపించు— వెన్నెలలో వెలుగుల వర్ణాలను విరజిమ్మించు; నిశీధిలో నిశ్శబ్ద గీతమై నిత్య సౌందర్యాన్ని నింపించు॥ అందాలు చూపించు— అక్షరాల్లో అనుభూతుల అద్దమై నిలబెట్టు; కవిత్వాన్ని కాన్వాసుగా మార్పించు కలల చిత్రాలను ఆవిష్కరించు॥ ఆనందం కలిగించు— పదాల్లో పలుకుల పూలవర్షం కురిపించు; వేదనల వెన్నెల తొలగించి వెలుగుల వైభవం పరిపించు॥ ప్రేమను పంచిపెట్టు— హృదయాల్లో పలకరింతల పావురమై ఎగిరించు; అక్షరాల ఆలింగనంలో అనురాగాన్ని అమృతమై కరిగించు॥ కవితలను చదివించు— లోకానికి కాంతిని చూపించు; సాహిత్య వెలుగుల కిరణాలతో సమస్త జగత్తుని ప్రకాశింపజేయించు॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 తక్కదిన తక్కాదినా తక్కదిన తక్కాదినా ఆడుతుంటే సరిగమ పదానిసా పాడుతుంటే బాగుంటదీ బలే బాగుంటదీ తీయగుంటదీ మరీ తీయగుంటదీ      ||తక్క|| చకచకా పొలాల్లో తిరుగుతుంటే గబగబా గడ్డిపై నడుస్తుంటే మల్లె తోటలో పువ్వులుకొస్తూంటే గాజులు ఘల్లుఘల్లున మ్రోగుతుంటే    ||తక్క|| ఏటి నీటిలో ఈతకొడుతుంటే తోటి వారితో ఎకసకాలాడుతుంటే ఎగిరి ఎగిరి గంతులేస్తుంటే చక్కదనాలు కనపడుతుంటే          ||తక్క|| చెట్టెక్కి మామిడికాయలు కోస్తుంటే పండిన రసాలను జుర్రుకుంటుంటే పుచ్చకాయల ముక్కలు తింటుంటే పనసపండ్ల తొనలు ఆరగిస్తుంటే      ||తక్క|| ఎర్రని బుగ్గలు తడుముతుంటే చిలిపి ముద్దులు పెడుతుంటే  కొంటె సరసాలు ఆడుతుంటే చిరు నవ్వులను చిందిస్తుంటే        || తక్క|| గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 అతని యానం అతడు రెక్కలు కట్టుకున్న కలలతో రయ్యిరయ్యినా రేగిపోతూ— అవధులన్నీ అడ్డుగోడలై నిలిచినా ఆకాశాన్నే తన అడుగుజాడగా మలుచుకుంటూ॥ అతడు కోయిల కంఠం అలవోకగా ఆవహించుకొని కలతల్ని కరిగిస్తూ పాడుతూ— బంధనాలు విరిచేస్తూ స్వరాన్నే స్వరాజ్యంగా మార్మోగిస్తూ॥ అతడు మబ్బుల మోముపై మృదువైన స్పర్శగా తేలుతూ— బరువైన బాధల్ని వదిలేస్తూ తేలికైన తత్వంగా మారిపోతూ॥ అతడు జాబిలి ఒడిలోకి చేరి జీవితాన్ని జ్యోత్స్నగా నింపుకుంటూ— చీకట్ల చరిత్రను చెరిపేస్తూ వెలుగే తన వసంతమని పలుకుతూ॥ అతడు వెన్నెల వీధుల్లో విహరిస్తూ విన్నుకే వెన్నుదన్నుగా నిలుస్తూ— నిశీధి నిశ్శబ్దాన్ని చెదరగొట్టుతూ నిజాల్ని నూతన పుటలకెక్కిస్తూ॥ అతడు నక్షత్రాల్ని ఏరుకుంటూ నవ్వుల్ని నిండుగా చల్లుతూ— అనంతాకాశంలో ఆశల అక్షరాలు చల్లుతూ అమృత క్షణాలను ఆవిష్కరిస్తూ॥ అతడు కవితల గర్భంలో కాలాన్ని కరిగిస్తూ కూరుస్తూ— స్వేచ్ఛే తన శ్వాసగా మిగిల్చుకొంటూ సృష్టినే తన సొంతంగా చేసుకుంటూ॥ — స్వేచ్ఛకోసం అతని ప్రయాణం… ఒక కల కాదు, కలల కలబోత కాదు— అది అతని జీవితం … అది అతని మనసు మోక్షం! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం. 

  ఓ కోయిలా! (గజల్ – ఖండగతి) కమ్మగా కుషీగా కూయవే కోయిలా మదుల్లో మధురిమలు నింపవే కోయిలా॥ గానమై కంఠమూ విప్పవే కోయిలా రాగమై గాలిలో తేల్చవే కోయిలా॥ కొమ్మపై కూర్చొనీ కుయ్యవే కోయిలా తేనెలా చుక్కలూ జార్చవే కోయిలా॥ వేకువై వెలుగులు చిమ్మవే కోయిలా వెన్నునూ తట్టుతూ లేపవే కోయిలా॥ చినుకులా సంతసం చిందవే కోయిలా చింతల్ని దూరమూ చేయవే కోయిలా॥ ప్రేమగా పాటలూ పాడవే కోయిలా ప్రాణమై గుండెలో నిలువవే కోయిలా॥ ‘రాజేంద్ర’ హృదినీ తట్టవే కోయిలా కవితనూ నిరతమూ నిలుపవే కోయిలా॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం. 

 ముచ్చటగా మూడుగంటలు జరిగిన కాలిఫోర్నియా వీక్షణం 164వ అంతర్జాల సాహితీ సమావేశం ***************************************************************** నేడు 18-04.2026వ తేదీ శనివారం ఉదయం 6 గంటల 30 నిమిషాల నుండి మూడు గంటలు వీక్షణం 164వ సమావేశం ముచ్చటగా జరిగింది. వీక్షణం వ్యవస్థాపక అధ్యక్షురాలు డాక్టర్ గీతామాధవి కవితా ప్రియులకు స్వాగతం పలికారు. ప్రముఖ కవయిత్రి డాక్టర్ కొండపల్లి నీహారిణి గీత మాధవిని పరిచయం చేసి వారి కధాపఠనం చేయవలసినదిగా ఆహ్వానించారు. గీతా మాధవి ఈ మధ్యనే ప్రతిష్టాత్మక వంగూరి ఫౌండేషను పురస్కారం పొందిన అటానమస్ ఏజంట్ అనే కథను భార్యా భర్తల సంవాదంగా చక్కగా హావభావాలతో వినిపించి సభికులను ఆకట్టుకున్నారు. ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెల్లిజెన్స్ (కృత్తిమ మేధస్సు) గురించి చక్కగా వివరించి అందరి మన్ననలను పొందారు. డాక్టర్ కొండపల్లి నీహారిణి కధను సమీక్షించి కధ అద్భుతముగా ఉందని, చదవటం హృద్యంగా ఉందని అభినందించారు. పిమ్మట వీక్షణం భారతీయ ప్రతినిధి గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, కావలి కవి రామాయణం ప్రసాదరావు మంచికవితను వినిపించినందుకు డాక్టర్ గీతకు హార్ధిక అభినందనలు తెలిపారు.  పిమ్మట గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్ర...

 పలకరా! (గజల్ - ఖండగతి) మాటలా మూటవై ముద్దుగా పలకరా│ ఊహలా ఊటవై ఊపుగా పలకరా॥ చూపులా చినుకులా చిలిపిగా పలకరా│ నవ్వులా పువ్వులా చక్కగా పలకరా॥ గాలిలో గంధమై గానమై పలకరా │ గుండెలో రాగమై తియ్యగా పలకరా॥ మధుమాస మల్లెలా మృదువుగా పలకరా │ మధురిమల ముచ్చట్ల జలధిగా పలకరా॥ పున్నమీ జాబిలీ వేళలో పలకరా │ విరహమూ రేపగా ప్రేమగా పలకరా॥ స్వప్నాల సంద్రమై చల్లగా పలకరా │ స్పర్శలా సుధలతో చురుకుగా పలకరా॥ రాజేంద్ర హృదయపు గీతమై పలకరా │ రాగమై కవితలా రాజుగా పలకరా॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 చూస్తున్నా..(గజల్) ఉదయాన్నే నిద్రలేచి వెలుగుకోసం చూస్తున్నా ఉషోదయపు కిరణంబుల వ్యాప్తికోసం చూస్తున్నా॥ నిశీధిలో తట్టినట్టి తలంపులను తలచితలచి నవ్వులైన కొత్తదనపు రంగుకోసం చూస్తున్నా॥ గాలిలోన తేలియాడు సువాసనల గీతాల్లో గుండెల్లో మ్రోగునట్టి స్వరంకోసం చూస్తున్నా॥ మబ్బుల్లో వెనుకనున్న నీలివర్ణ ఆకాశంలో మనసులాను తాకేటట్టి క్షణంకోసం చూస్తున్నా॥ పూలచెట్ల పొదలలోన పరిమళాల పరవశాల ప్రేమలోన పలకరించే స్పర్శకోసం చూస్తున్నా॥ నిశ్శబ్దపు లోకంలో నడుస్తున్న అడుగుల్లో నిజంబుగా నిలిచిపోవు తోడుకోసం చూస్తున్నా॥ ‘రాజేంద్రుని’ హృదయంలో కలలకడలి తీరంలో కవితలుగా వికసించే భావంకోసం చూస్తున్నా॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 ఓ సీతాకోకా!… (గజల్ – మిశ్ర గతి, లయబద్ధం) ముందుకు రావే మధురిమగా సీతాకోకా మనసును తాకే సరసిమగా సీతాకోకా రెక్కలు విప్పి రంగులుగా విరిసెదవే ఆకాశమంతా అందముగా సీతాకోకా గాలిలో తేలే గీతముగా ఊగెదవే నవ్వుల జాబిలి వెలుగుగా సీతాకోకా పూలపై వాలి పరిమళమై పలికెదవే తేనెల తీయని రుచిగా సీతాకోకా చిన్న జీవితం చిలిపి గానమై సాగెదవే స్వేచ్ఛ సందేశ రూపముగా సీతాకోకా నిశ్శబ్దంలోనూ నాదమై వినిపించెదవే హృదయానంద హారముగా సీతాకోకా రంగుల కలలతో లోకమును మాయచేయవే ప్రకృతి కవిత్వ రూపముగా సీతాకోకా “రాజేంద్ర” హృదయంలో రాగమై నిలిచెదవే కవితా పుష్ప సుగంధముగా సీతాకోకా గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 జయహే భారతమాత…  మన భారతదేశం — మంగళమూర్తి నిలయం, మన భారతదేశం — భక్తి భావాల బృందావనం॥ భగవంతుల ఆవాసమై భువిలో వెలిసిన పుణ్యక్షేత్రం, భక్తజన హృదయాలలో భాసిల్లే దివ్యపవిత్రం, ఘంటారావాల గర్భంలో గానం చేసే దైవస్వరూపం, భూమాత ఒడిలో భాసురమై నిలిచే శుభమయధామం॥ స్వర్గసీమ సౌఖ్యమై సుమధుర భక్తి ప్రవాహం, ఆశల అర్చనలతో అలరించే ఆనంద సాగరం, పూజల పరిమళంలో పరవశించే పరమపావనం, ప్రార్థనల పలుకుల్లో ప్రసరించే శాంతి సందేశం॥ గర్వగాథల గానమై గగనాన్నంటిన మహిమగానం, చరిత్ర చైతన్యమై చిరకాలం వెలిగే దీప్తిగానం, త్యాగతేజస్సు తారకమై త్రివర్ణ పతాక విహారం, జాతిజ్యోతిగా జ్వలించే జయజయధ్వనులతో విరాజనం॥ సిరిసంపదల సింధువై సుగుణాల సౌభాగ్యనిలయం, పచ్చని పంటల పాటలతో పరవశించే పల్లెగానం, పట్టణ ప్రగతిపథంలో పలికే ప్రజల స్వప్నగానం, సమృద్ధిసౌఖ్యాల సాక్షిగా సుగమజీవనానికి సిరిసంపదలధనం॥ ధర్మదీపమై దిక్కులన్నిటిని దారి చూపే మార్గం, శాంతి సత్య సందేశమై జగమున వెలిగే సౌరభం, సహన సౌహార్దాల సురభిలా సజీవ సాకారం, విశ్వవేదికపై విరాజిల్లే విజ్ఞాన వీణా నాదం॥ భాషల భాస్కరమై భారతభాషల వెలుగు దీపం, తియ్యనితేనెలొలికే తేటతనపు సాహిత్య గానం, సంస్కృతి సుగంధాల సర...

 అక్షరాల ఆవిర్భావం… కవితలు రాద్దామనుకున్నా — కాగితం ఎదురు చూసింది, కలం చేతివ్రేళ్లలోకి దూరింది, మనసు మాటలను కుమ్మరించింది। కవితలు వినిపిద్దామనుకున్నా — గుండె గర్భంలో గుసగుసలు మోగాయి, గొంతు తలుపులు తెరుచుకున్నాయి, నిశ్శబ్దమే నాదమై శ్రావ్యతను చిందించింది। తేటపలుకుల తేనెచుక్కలు చల్లుదామనుకున్నా — పదాలు పరిమళాలై పూచాయి, పలుకులు పూలవానై కురిశాయి, పంక్తులు మాధుర్యమై ముందుకొచ్చాయి। కవనాలను ప్రచార మాధ్యమాలకు పంపుదామనుకున్నా — ఆలోచనలు రెక్కలు తొడుక్కొన్నాయి, అక్షరాలు ఆకాశానికి ఎగిరాయి, లోకాన్నంతా పలకరించి పులకరింపజేశాయి। కమ్మగా పాడుదామనుకున్నా — రాగాలు చిరుజల్లులై జారాయి, భావాలు గానస్వరాలై మారాయి, మనసులను మత్తెక్కించాయి। పాఠక హృదయాలను తట్టాలనుకున్నా — అక్షరం ఒక్కటే చాలు అనిపించింది, ఆత్మను తాకే పలుకు, అమృతంలా జారిపడింది। కవితలు అనేవి — కలం రాసిన గీతలు కావు, మనసుల్ని ముట్టే మాధుర్యాలు, లోకాన్ని ఓలలాడించే గాంధర్వ గానాలు॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం

 ఆద్యంతం ఉత్సాహభరితంగా సాగిన కాప్రా మల్కాజగిరి కవుల వేదిక ద్వితీయ వార్షికోత్సవ సమావేశం నేడు 12-04-26వ తేదీ ఆదివారం రవీంద్ర భారతిలో ఉదయం 9 గంటల నుండి మధ్యాహ్నం రెండు గంటల వరకు సినీటీవి గేయ రచయిత డాక్టర్ మౌనశ్రీ మల్లిక్ అధ్యక్షతన జరిగిన కాప్రా మల్కాజగిరి కవుల వేదిక ద్వితీయ వార్షికోత్సవం ఆద్యంతం ఉత్సాహభరితంగా సాగింది. అనతి కాలంలోనే సాహిత్య సేవలో విశిష్టమైన కార్యక్రమాలను నిర్వహించినందుకు నిర్వాహకులకు అభివందనలు తెలిపారు. ముఖ్య అతిధి మరియు సంచాలకులు తెలంగాణా భాషా సాంస్కృతిక శాఖ సంచాలకులు డాక్టర్ ఏనుగు నరసింహారెడ్డి గారు సాహితీ ప్రియులు అధిక సంఖ్యలో పాల్గొని, అద్భుతమైన కవితలు వినిపించినందుకు సాహితీ ప్రియులకు శుభాకాంక్షలు తెలిపారు. చక్కని మూడు పుస్తకాలు సమావేశంలో అవిష్కరించినందుకు సంతోషం వ్యక్తపరిచారు. డాక్టర్ ఏనుగు నరసింహారెడ్డి గారు కవి మరియు విశ్రాంత బ్యాంకు అధికారి శ్రీ రాజేంద్రప్రసాద్ రచించిన అక్షర సౌరభాలు పుస్తకాన్ని, శ్రీమతి పొన్నాల ధనమ్మ వ్రాసిన గాయాలు నేర్పిన కావ్యాలు పుస్తకాన్ని విశ్రాంత అటవీ శాఖ అధికారి అంబటి లింగ క్రిష్ణారెద్ది గారు, బాల బంధు. కవి శ్రీ గద్వాల సోమన్న వ్రాసిన 94వ...

 సరిలేరు నీకెవ్వరూ కవిరాజా! సరిలేరు నీకెవ్వరూ కవిరాజా! — స్వరాల సిరుల్లో సత్యం ముంచెత్తే సాగరమువి నీవే, నిత్యమూ నవరసాల్లో నాట్యమాడించే నర్తకుడివి నీవే, నిశ్శబ్దానికే నాదం నేర్పించే నాదబ్రహ్మవి నీవే। ఆలోచనల్లో ఆకాశమై విహరిస్తూ — అనంతాన్ని అక్షరాల్లో ఆవిష్కరించే వింతవాడివి, గుండె చప్పుడు గీతమై పలికే ప్రతి క్షణం కాలానికి కవిత్వం నేర్పే కర్తవి నీవే। అక్షరాల్లో అమృతం చిందిస్తూ — అంతరంగాలను ఆనందసాగరంలో ముంచెత్తేది నీవే, పదాల్లో పానకపాయసాల విందు పెడుతూ — పాఠకుల్లో పూటపూటా పరవశం పొంగించేది నీవే। పలుకుల్లో తేనెచుక్కలు జారుస్తూ — పగలు పసిడి వేళలా మురిపించేది నీవే, మాటల మాధుర్యం అందిస్తూ — మనసులను మల్లెల మాలల్లా పరిమళింపజేసేది నీవే। సాహితీవనంలో పువ్వులు పూయిస్తూ — సృజన సుగంధం గాలిలో నర్తింపజేస్తూ, కవితల్లో కాంతులు వెదజల్లుతూ — చీకటిలో కూడా చిరునవ్వులు చిందించేది నీవే। భావాల్లో రవికాంచని చోటుకూ చేరుతూ — భువనానికతీతంగా విరజిమ్మే వెలుగువి నీవే, పరిసరాల్లో సుమసౌరభాలు ప్రసరిస్తూ — ప్రపంచాన్నే పదప్రయోగాలతో పరవశపరచేది నీవే। కలం నీ చేతిలో కలగలిసిన మాయదండమై — కాలాన్ని కట్టిపడేసే కవితలు రాస్తుంటే, నీ ప...

 కవిత అంటే… కవితంటే మాటల మురిపెంగా మనసును మెల్లగా మెప్పించాలి — మల్లెపూల పరిమళంలా మాటల మధ్య మాధుర్యం జార్పించాలి। కవితంటే మెరుపుల జిలుగుగా అక్షరాల్లో ఆలోచనలు మెరిపించాలి — ఒక్క పదమే పిడుగైపోయి నిద్రలోనూ చైతన్యం నింపేలాగుండాలి। కవితంటే మత్తును దూరం చేసే మధురమైన జ్ఞాపకాల మందు కావాలి — చీకటిలో చతికిలపడక దారిచూపే దీపమై నిలవాలి। కవితంటే మాధుర్య గానం మనసు గూటిలో గూడు కట్టాలి — చల్లని గాలిలా చేరి చింతలను మెల్లగా దూరం చేయాలి। కవితంటే హృదయాన్ని తట్టాలి మనిషి మనసును మెలిపెట్టాలి — నిశ్శబ్దంలో మాటలై నిజాలను నిద్రలేపాలి। కవితంటే మానవత్వ దర్పణం మనుగడకు మార్గం చూపాలి — కన్నీటి బొట్టులోనూ కరుణ వెలుగులు నింపాలి। కవితంటే కేవలం పదాలు కాదు — ప్రాణం పొసిన భావాల ప్రపంచం మనసు నుంచి మనసుకు చేరే మానవత్వపు మధుర సందేశం। గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 నీలో ఏముంది…? (నీలోని నీవు) నీలో ఏముంది — ఉత్సాహపు ఉరుములా ఉప్పొంగే శక్తినా? లేదా నిరాశ మబ్బులా కమ్ముకునే మౌనమా? నీలో ఏముంది — భయపు చీకటిలో వణికే నీడలా? లేదా ధైర్య దీపంలా వెలిగే వెలుగా? నీలో ఏముంది — ప్రేమ అనే పుష్పవనం పరిమళమా? లేదా కోపాగ్నిలా కాల్చే జ్వాలలా? నీలో ఏముంది — ఆశల ఆకాశంలో ఎగిరే కలల పక్షులా? లేదా నిస్సహాయంగా కూలిన రెక్కల వేదనలా? నీలో ఏముంది — నిన్ను నువ్వు తెలుసుకునే ప్రశ్నలా? లేదా సమాధానం కోసం వెతికే ప్రయాణమా? నీలో అన్నీ ఉన్నాయి — అవి నీలోనే పుడతాయి — నీ ఆలోచనల విత్తనాల నుంచి, నీ అనుభవాల నేలలో పెరుగుతాయి। నీ నిర్ణయమే మార్గం — ఏది పెంచాలో, ఏది తగ్గించాలో, ఏది వెలుగులోకి తెచ్చాలో, ఏది చీకటిలోనే ఉంచాలో… నీలోని ప్రపంచం —  నీ చేతుల్లోనే ఉంటుంది, నీవు ఎంచుకున్న భావమే నీ జీవితాన్ని రంగులతో నింపుతుంది… గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 నా కవనజీవితంలో… నాకు ప్రేమ కావాలి — అంతరంగాన్ని అలరించటమే కాదు అనురాగాలు ఆప్యాయతలు అందించే ఆత్మబంధువుల అమృతబంధం కావాలి। నాకు ఖుషీ కావాలి — గాలిలో చిందే చిరునవ్వులే కాదు గుండెల్లో నర్తించే సంతోషంలా కాలాన్ని పండుగగా మార్చే మాధుర్యం కావాలి। నాకు కూడు కావాలి — కడుపుని నింపే అన్నం మాత్రమే కాదు అమ్మ చేతి వంటలోని ఆప్యాయత తండ్రి చెమటలోని పరిమళ ముద్దలు కావాలి। నాకు గూడు కావాలి — గోడల మధ్య కట్టిన ఇల్లు కాదు మనసులు ముడిపడిన ఆశ్రయం భయాన్ని తుడిచే స్నేహపు నీడ కావాలి। నాకు అందం కావాలి —  కన్నులకే కనిపించే రూపం కాదు మనుషుల్లో మెరుస్తున్న మంచితనం పూయాలి  స్వార్థం కరగాలి సౌందర్యం వికసించాలి। నాకు కవిత్వం కావాలి —  అక్షరాల ఆట కాదు ఆత్మలో పుట్టే స్పందన  అనుభూతుల గర్భంలో వికసించే భావం కాలాన్ని దాటే సత్యాల స్వరం కావాలి నిశ్శబ్దానికీ నాదం ఇచ్చే నిత్యజ్యోతి కావాలి. ఇవన్నీ కలిసినపుడే —  జీవితం పరిపూర్ణమవుతుంది…ప్రేమలో పుష్పిస్తుంది… ఖుషీలో నవ్వుతుంది…కూడు-గూడు మధ్య నిలబడుతుంది… అందంలో మెరిసిపోతుంది… కవిత్వంగా కాలానికీ చిరునవ్వై నిలిచిపోతుంది… గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్,భాగ్యనగరం...

 కలాల గళాలు కలాలు కదులుతున్నాయి — కాలపు గుండెలో కొట్టుకునే స్పందనల్లా  నిశ్శబ్దానికి నడక నేర్పే నిజాల అడుగుల్లా ముందుకూ మున్ముందుకూ। కలాలు కారుస్తున్నాయి — మనసులో మిగిలిన మధుర వేదనలను మాటల్లో మలచి జార్చే మంచి ముత్యాల్లా మిలమిలా తళతళా। కలాలు చెక్కుతున్నాయి — అనుభవాల రాతిబండలపై అక్షరాల శిల్పాల్ని మలిచి జీవితాల్ని జ్ఞాపకంగా తియ్యగా తిన్నగా। కలాలు గీస్తున్నాయి — కలల కాన్వాసులపై ఆలోచనల రంగులతో అందమైన లోకాలను భావాల్లా బొమ్మల్లా। కలాలు కోరుతున్నాయి — సత్యం కోసం, సమానత్వం కోసం మౌన గుండెల స్వరాన్ని వినిపించేందుకు న్యాయాన్ని నిలబెట్టేందుకు నీతినీ నిజాయితీనీ। కలాలు కక్కుతున్నాయి — అన్యాయం మీద ఆగ్రహాన్ని అసత్యంపై ఆవేశాన్ని అక్షరాగ్నిలా రవ్వలు చెరుగుతూ చిమ్ముతూ। కలాలు… మేధావుల చేతిలో మహత్తర సాధనాలు — మనసు మాట్లాడే మాధ్యమాలు  మానవత్వం మేల్కొలిపే మహామంత్రాలు। కలాలు కమ్మని కవితలు కూర్చితే — కేవలం పదాలనే కాదు ప్రపంచాన్ని మార్చగలవు  హృదయాలను ఉప్పొంగించగలవు॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 గాయాలు నేర్పిన పాఠాలు కష్టాలకు కూలిపోతాను అనుకున్నా — కొండలా నిలబడటం నేర్చుకున్నా కాలం కఠోరంగా కొట్టినా కన్నీటి గుండెలో గర్వం పెంచుకున్నా। కష్టాలకు కుమిలిపోతాను అనుకున్నా — కన్నీటిని కవితగా మార్చుకున్నా మనసు ముక్కలైన ప్రతి క్షణం తట్టుకున్నా మౌనంలో మహోన్నత గాథ రాసుకున్నా। కష్టాలకు కరిగిపోతాను అనుకున్నా — వేదనలను  వెచ్చదనం చేసుకున్నా అగ్నిలోనూ ఆత్మను నిలబెట్టటం నేర్చుకున్నా దానిని ఆరనిదీపంలా మార్చటం తెలుసుకున్నా। కష్టాలకు కుళ్ళిపోతా అనుకున్నా — అవే నన్ను పుష్పింపజేశాయి మట్టిలో పడి పోయిన గింజనైనా మరలా మొలకెత్తే జీవమును అయ్యా। కష్టాలు కరాళ రూపాలైనా — కలలకి కంచె కట్టలేవు మనసు మేల్కొంటే ప్రతి నొప్పీ మహాసాగరమై మార్గం చూపించుతుంది। కూలిపోను ఇక — నిలబడతాను కుమిలిపోను ఇక — కవిత అవుతాను కరిగిపోను ఇక — కాంతి అవుతాను కుళ్ళిపోను ఇక — జీవం అవుతాను॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 మట్టిలో మొలిచిన మాణిక్యం మట్టిలో మొలిచిన విత్తనం — కాలం కఠోరంగా నలిపినా, కన్నీటి నీళ్లలో మునిగిపోయినా — కూలిపోలేదు… కొమ్మలు విరిచినా నిలిచింది — అదే ఏనుగు నరసింహారెడ్డి! వలస బాటల వేదనలో — వెలుగుల కోసం వెతికిన అడుగులు, పేదరికపు పొగమంచులో — పదాల కోసం పయనించిన చూపులు, చిన్నప్పుడే చీకటిని చూసి — వెలుగుకి విలువ తెలిసిన వ్యక్తి! తండ్రి నీడ జారిపోగా — జీవితం బరువెక్కింది, అమ్మ చెమట చుక్కల్లో — భవిష్యత్తు అక్షరమైంది, కూలీ చేతుల్లో పుట్టిన కవిత్వం — కూలిపోని కట్టడం అయింది! లైబ్రరీ మూలలో కూర్చున్న బాలుడు — లోకాన్ని చదివాడు, రష్యన్ పుస్తకాల పుటల్లో — తన బాధను కనుగొన్నాడు, ఆ బాధే తర్వాత — తెలంగాణ మట్టిలో పలికిన స్వరం అయింది! పదవులు చేరినా — మారలేదు, కలం చేతిలో ఉన్నంత కాలం — కడుపులో మంట ఆగలేదు, “ఇక్కడొక ఊరుండేది…” అన్నారు — అది కేవలం ఊరు కాదు… కాలం కోల్పోయిన గుండె చప్పుడు! రుబాయిల్లో — రక్తాన్ని రాసి, పదాల్లో — పల్లెను నిలిపి, నవ్వులోనూ, నొప్పిలోనూ — తెలంగాణను పలికించిన గొప్ప కవి! నరసింహారెడ్డి గారు కవి మాత్రమే కాదు — జీవితాన్ని జయించిన యోధుడు, అధికారి మాత్రమే కాదు — అక్షరాలను ఆవిష్కరించిన సాధ...

 ఆనంద నిలయాలు ఆనందం — ఇందుకలదా? అందుకలదా? అని సందేహమే అవసరం లేదు; ఎక్కడెక్కడ వెతికినా — అందందులో విరజిమ్మేదే మహదానందం। అదిగో ఆనందం — మోముల్లో మెరిసే ముద్దు వెలుగు, నవ్వుల్లో నిండే నిర్భర సంతోషం, పువ్వుల్లో పరిమళించే పవిత్ర స్పర్శ, చూపుల్లో చిలికే చినుకుల ప్రేమ। అదిగో ఆనందం — చేతల్లో చిగురించే సహాయం సుగంధం, రాతల్లో రేగే హృదయ స్పందన, మాటల్లో ముదురే మాధుర్యం, మదుల్లో మురిసే మానస గీతం। అదిగో ఆనందం — పెదవుల పలకరింపులో పుడుతుంది, పరుల పట్ల పరితపనలోనే పెరుగుతుంది, సహజమైన స్నేహంలో సజీవమౌతుంది, సహనంలో సార్థకతను సంతరించుకుంటుంది। అదిగో ఆనందం — బయట వెతికే బంగారం కాదు, మనసులో ముద్రించే ముత్యం, మనుగడలో మెరిసే మంగళ దీపం, మనిషితనానికి మార్గదర్శి దీప్తి। అదిగో ఆనందం — అది ఎక్కడో కాదు… మనలోనే ఉంది — మనతోనే నడిచే సత్యం; మనసు తెరిస్తే మెరిసే మహోత్సవం! గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 వలల వలయం డబ్బుల వలలో పడితే — మనసు ముడుచుకుంటుంది మానవత్వం మసకబారుతుంది మూల్యాలు మట్టిపాలవుతాయి। మాటల వలలో చిక్కితే — మధురం మాయమవుతుంది నిజం నీడవుతుంది నమ్మకం నిశ్శబ్దమవుతుంది। అందాల వలలో అడుగేస్తే — అలజడి అలుముకుంటుంది బాహ్య కాంతి మాయ చేస్తుంది అంతరంగం ఆవేదన పడుతుంది। ఆనందాల వలలో మునిగితే — అతిగా అలవాటు అవుతుంది తాత్కాలిక తేజస్సే మిగులుతుంది శాశ్వత శాంతి దూరమవుతుంది। చూపుల వలలో చిక్కితే — చిత్తం చెల్లాచెదురవుతుంది ఆశల అలలు లేపుతుంది ఆటుపోట్లు తగులుతాయి। వలపు వలలో ఇరుక్కుంటే — వెలుగు వెన్నెలలా కనిపిస్తుంది హృదయం కరిగిపోతుంది వేదనల వర్షం కురుస్తుంది। ఉచితాల వలలో లీనమైతే — ఉన్నదాని విలువ కనుమరుగవుతుంది ఉన్నతతనం దిగజారుతుంది ఉద్యమమే విశ్వాసం కోల్పోతుంది। రంగుల వలలో మునిగితే — రంగులు రంజింపజేస్తాయి నిజరంగు కనబడదు జీవితం దారితప్పుతుంది। వలల వలయంలో — వివేకమే వైద్యం విలువలే వెలుగులు విశ్వాసమే విముక్తి మార్గం। మనసే మిత్రమైతే — ఏ వలయమూ బంధం కాదు మనుగడే మంగళగానం ఆలపిస్తుంది మనిషితనం మహోత్సవం అవుతుంది॥ గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్,భాగ్యనగరం

 అక్షరాలు లేకపోతే… (అక్షరమే ఆయుధం) అక్షరాలు లేకపోతే — నిశ్శబ్దమే నిత్యసహచరమౌతుంది అక్షరాల అర్థాలులేని లోకంలో అనుభవాలూ ఆవేదనలే మిగులుతాయి. అక్షరాలు లేకపోతే — ఆలోచనలు అణగిపోతాయి మనసులో మాటలు ముడుచుకుని మౌనమే మాటలుగా మారిపోతుంది. అక్షరాలు లేకపోతే — ప్రపంచపు పుటలన్నీ మూసుకుపోతాయి జ్ఞానపు జ్యోతి దూరమైపోయి జీవితం చీకటిలో మగ్గిపోతుంది. అక్షరాలు లేకపోతే — పిచ్చివారై అర్థాల్ని అల్లకల్లోలపరుస్తారు తెలియని దారుల్లో తడబడుతూ తప్పులనే సత్యాలుగా భావిస్తారు. అక్షరాలు లేకపోతే — అవకాశాల తలుపులు మూసుకుపోతాయి ప్రగతి పథంలో అడుగులు జారిపడి పరాజయాల పాలవుతారు. అక్షరాల వెలుగైతే — అంధకారమే పారిపోతుంది జ్ఞానపు దీపం వెలిగితే జీవితం జ్యోతిర్మయమవుతుంది. అందుకే అక్షరమే ఆయుధం — అక్షరమే ఆత్మస్వరూపం అక్షరంతోనే ఎదుగుదల అక్షరమే మనిషి మహోన్నతి. గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 అక్షరాల ఆత్మనాదం అక్షరాలు పలుకుతుంటే — అంతరంగం ఆవిష్కృతమౌతుంది మౌనపు మడులు విప్పి మనసు ముత్యాలు జారుస్తుంది. అక్షరాలు కలుసుకుంటే — ఆలోచనలు అల్లికలౌతాయి భావాల బాటల్లో బంధాలు బలపడుతాయి. అక్షరాలు నర్తిస్తే — నాదాలు నూతనమౌతాయి పదాల పరిమళంలో ప్రపంచం పరవశిస్తుంది. అక్షరాలు వెలిగితే — అజ్ఞానం ఆవిరైపోతుంది జ్ఞానదీపాల వెలుగులో జీవితం జాజ్వల్యమౌతుంది. అక్షరాలు పలికితే — ప్రేమలు పరిమళిస్తాయి పలుకుల్లో పరవశంగా ప్రాణాలు పలకరిస్తాయి. అక్షరాలు కదిలితే — కాలమే కవితవుతుంది గతం వర్తమానం మధ్య గాథలు గుబాళిస్తాయి. అక్షరాలు ఆవహిస్తే — ఆత్మ సాక్షిగా మారుతుంది నిజాల నడుమన నిశ్చలమై నిలుస్తుంది. అక్షరాలు నాలో నిండితే — నేనే కవితనై వెలుగుతాను పదాల ప్రవాహంలో ప్రపంచాన్నే పులకరిస్తాను గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

 అక్షరాల ఆహ్వానం అక్షరాలు రమ్మంటున్నాయి — అంతరంగ ద్వారాలు తట్టుతూ మౌనపు ముసుగులు తొలగించి మనసుని వెలుగులో నింపమంటున్నాయి… అక్షరాలు రాయమంటున్నాయి — ఆలోచనల ఆకాశంపై కలల్ని రెక్కలుగా కట్టి కవితలుగా కురిపించమంటున్నాయి… అక్షరాలు అలంకరించమంటున్నాయి — భావాల బొమ్మలపై భాషా రంగులు పూసి సౌందర్యాన్ని చిమ్మమంటున్నాయి… అక్షరాలు అలరించమంటున్నాయి — మధుర గీతాల లయలో మనసుల్ని మురిపించి మురళీ స్వరాల మ్రోగించమంటున్నాయి… అక్షరాలు అల్లమంటున్నాయి — ఊహల ఉయ్యాలల్లో ప్రేమ తంతువులతో కవితల పూదోట నేయమంటున్నాయి… అక్షరాలు చల్లమంటున్నాయి — చింతల వేడి మోపిన హృదయాలపై స్నేహపు చినుకులై శాంతిని చిందించమంటున్నాయి… అక్షరాలు ఆడమంటున్నాయి — పదాల పందిరిలో పలుకుల పల్లకిలో పిల్లల హాస్యంలా విరియమంటున్నాయి… అక్షరాలు పాడమంటున్నాయి — పలుకుల పాటలలో ప్రేమ రాగాలపై ప్రపంచాన్ని మైమరపించమంటున్నాయి… అక్షరాలు మ్రోగించమంటున్నాయి — నిజాల నాదాలై నిర్భయ స్వరాలై నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించమంటున్నాయి… అక్షరాలు వెలిగించమంటున్నాయి — అజ్ఞాన అంధకారంలో జ్ఞాన దీపాలై జీవిత మార్గాన్ని చూపమంటున్నాయి… అక్షరాలే ఆణిముత్యాలు — అక్షరాలే అపురూపాలు — అక్షరాలే అమారజీవ...