కయ్యమో — వియ్యమో?

కయ్యానికి — వియ్యానికి

కోపపు అగ్నికి — ప్రేమపు జలానికి

మధ్యలో మనసు

మార్గం వెతుక్కుంటూ తడబడుతుంది.

కొయ్యటానికి — వెయ్యటానికి

కఠిన నిర్ణయానికి — కరుణ హృదయానికి

మధ్యలో మనిషి

మూల్యాల మర్మాన్ని కొలుస్తూ నిలుస్తాడు.

గయ్యాలితనానికి — వయ్యారితనానికి

గర్జించే గర్వానికి — మురిపించే మాధుర్యానికి

జీవితరంగంలో

రంగులు మారుతూనే ఉంటాయి.

మెయ్యటానికి — మోయటానికి

చేజిక్కింది తినటానికి — పైపడింది భరించటానికి

మధ్యలో హృదయం

సరిగమల సప్తస్వరాలు పలుకుతుంది.

తియ్యదనానికి — తీయటానికి

మాటల మాధుర్యానికి — మమతను తొలగించటానికి

మనుగడ గీతంలో

ప్రేమ రాగం పరిమళిస్తుంది.

కుయ్యటానికి — ముయ్యటానికి

చిలిపి నవ్వులకు — మౌన క్షణాలకు

మనసు అద్దంలో

జీవిత చిత్రం మెరుస్తూనే ఉంటుంది.

జీవితం ఎప్పుడూ 

రెండు దారుల మధ్యే నడుస్తుంది —

కయ్యమో, వియ్యమో… కోపమో, ప్రేమో…

అటో ఇటో తూలే మనసే మనిషి నిజ స్వరూపం.

— గుండ్లపల్లి రాజేంద్ర ప్రసాద్, భాగ్యనగరం.