ఎత్తుకున్నా…

(ఎత్తులచిట్టా)

పాపను ఎత్తుకున్నా —

ప్రీతి పరిమళం పసిడి క్షణాలై ప్రవహించింది,

చిన్న చేతుల్లో చిరునవ్వులు చిలకరిస్తే

మనసు మృదువై మల్లెలా మొగ్గ తొడిగింది.

పాటను ఎత్తుకున్నా —

పదాలు పల్లవిగా పరవశించగా,

రాగాల రెక్కలపై ఆత్మ ఎగిరి

ఆనంద గగనంలో ఆడిపాడి విరిసింది.

బరువును ఎత్తుకున్నా —

భుజాలపై భారమై నిలిచినా,

ధైర్యం అండగా నిలబడింది,

జీవితం జయగీతం ఆలపించింది.

బాధ్యతను ఎత్తుకున్నా —

బాటలో వెలుగులు దీపాలై వెలిగాయి,

నమ్మకం నడిపే ప్రతి అడుగులో

నిలకడ నిండిన గమ్యం చేరువైంది.

సమస్యను ఎత్తుకున్నా —

సంకల్పం శక్తిగా మారింది,

అడ్డంకులన్నీ దారులయ్యాయి,

విజయం తలుపులు తట్టింది.

తలను ఎత్తుకున్నా —

గర్వం వదిలింది, గౌరవం పెరిగింది,

నిజాయితీ నీడగా నిలిచింది

మనిషితనం మహిమగా మెరిసింది.

ఎత్తుకోవడం అన్నది — 

భారమూ కాదు, భావమూ కాదు… అది జీవనయాత్ర,

ఎత్తుకున్నదే మనల్ని ఎత్తుతుంది —

మనసు ఎత్తితేనే మనిషి మహోన్నతుడవుతాడు.

గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.