ప్రియా!

పిలిస్తే పరుగెత్తుకుంటూ రానా?

పిచ్చివాడినై నీ పాదాల చెంత వాలనా?

హృదయాన్ని అర్పించనా?

ప్రేమసుధను పంచనా?॥

కవ్విస్తే వలకు చిక్కనా?

కన్నుల గాలానికి బందీ అయిపోనా?

మోహపు మైకంలో మునిగిపోనా,

మమతల మధురిమలో మైమరచిపోనా॥

కలలోకొస్తే కలవరించనా?

కనురెప్పలపై నీ రూపమే కొలువుండగా,

కలకూ నిజానికీ తేడా చెరిగిన వేళనా,

కరిగే వెన్నెలలా నీలో కలిసిపోనా॥

పలికితే ప్రతిస్పందించనా?

ప్రతి పలుకులో ప్రతిధ్వనిగా మారనా?

నీ మాటల్లో మనసు వినిపిస్తే,

ప్రేమగీతాన్ని ఆలపించనా॥

నవ్వితే బదులివ్వనా?

నవ్వులో నవ్వు కలిపి పూయనా?

నీ చిరునవ్వు చిందితే చాలదా,

నా హృదయమంతా వసంతమై విరబూయనా॥

చేయి చాస్తే జత కలపనా?

చెంతకు చేరి చేయూతనివ్వనా?

నమ్మకపు నూలుతో బంధాన్ని ముడివేయనా,

జీవితాంతం విడవని తోడుగా నిలవనా॥

తోడుకురమ్మంటే తొందరగా రానా?

తొలకరి చినుకై నీ గడప చేరనా?

ఆహ్వానంలో ఆత్మీయత ఉంటే,

ఆలస్యంచేయక దరిచేరనా॥

మెడ వంచితే తాళి కట్టనా?

మంగళసూత్రంతో మనసులను ముడివేయనా?

ప్రేమ పరిపక్వమై ఆశీర్వాదమై వికసిస్తే,

ఏడు అడుగులతో జీవితమంతా నీతోనే నడువనా॥

అయితే ఒక మాట...

పిలుపులో ప్రేమ ఉండాలి ప్రియతమా,

కవ్వింపులో కపటం ఉండకూడదు చెలియా;

చూపుల్లో చెలిమి ఉండాలి, చేతుల్లో నమ్మకం నిండాలి ప్రియా॥

అప్పుడు అడగకు — "రానా?" అని, 

నేనే నీ దారిలో పూలై పరుచుకుంటాను;

అడగకు — "తాళి కట్టవా?" అని,

మనసులు ఒక్కటైన క్షణమే మన జీవితం మంగళగీతమై మార్మోగుతుంది॥

గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్,భాగ్యనగరం.